04 - ÂİŞE-İ SIDDÎKA (Radıyallahü Anhâ)

SİL GÖZÜNÜN YAŞINI

“Âişe-i Sıddîka” diyor ki: (Münâfıklar,

O gün, benim hakkımda atınca iftirâlar,

Öyle çok üzüldüm ki, beynime sıçradı kan.

Gece gün, gözyaşıyle ağlıyordum durmadan.

Ensârdan bir hâtun da, benimle ağlıyordu.

Ansızın “Resûlullah” bize teşrîf buyurdu.

Hamd ve senâdan sonra, kaldırarak başını,

Buyurdu: (Yâ Âişe, sil gözünün yaşını.

Bildirir elbet Allah doğruyu bize yine.

Şâhid olur O bizzât, senin temizliğine.)

Ben, sesini duyunca Allah'ın Resûlü'nün,

Ağlamayı bırakıp, ferahladım büsbütün.

Çünkü Resûlullah'ın, kim görseydi yüzünü,

Bir anda unuturdu cümle üzüntüsünü.

Bir cevap vermesini, istedim pederimden.

Dedi: (Ey kızcağızım, ne diyeyim şimdi ben?

Câhiliyye devrinde, biz bir şey bilmiyorduk.

Yine de böyle sözler aslâ işitmiyorduk.

Şimdi elhamdülillah, temiz oldu kalbimiz.

İslâmın nûru ile, düzeldi her hâlimiz.

Şimdi bu münâfıklar, bize böyle söylerler.

Bilmem ki ne diyeyim, ey kızım sen cevap ver.)

Dedim ki: (Haberim yok vallahi hiç bir şeyden.

Haberdârdır Rabbimiz, âşikâr ve gizliden.

Bir insan "Yaptım" derse, yapmadığı bir işi,

İftirâ etmiş olur kendisine o kişi.

Vallahi söyliyecek başka sözüm yok benim.

Ancak “Yûsüf Nebî”nin dediğini söylerim.

"Sabretmek güzel şeydir" demişti ki o Nebî,

Ben dahî sabrederim Onun yaptığı gibi.)

“Yâkub” diyecek yerde, meğer şaşkınlığımdan,

Ve o üzüntü ile, “Yûsüf” demişim o an.

Sonra dönüp oturdum arkama dayanarak.

Diyordum ki, “Rabbimden vahiy gelir muhakkak”.

Şunu söyliyeyim ki Allah hakkı için ben,

Henüz kalkmamıştı ki Resûlullah yerinden,

Görünmeye başladı vahiy alâmetleri.

Vâlidemle pederim anladılar bu hâli.

Vahiy tamâm olunca, kaldırdı örtüsünü.

Ondördüncü "Ay" gibi, parlak gördüm yüzünü.

İnci gibi terleri silerek gül yüzünden,

Buyurdu: (Yâ Âişe, müjde var Rabbimizden.

Mazhar oldun şimdi sen, Rabbimizin methine.

Şâhittir bizzât Allah, senin temizliğine.)

Babam bunu duyunca, sevinerek be gâyet,

Dedi: (Kızım, haydi kalk, Resûle teşekkür et.)

Ben artık sevincimden ağlıyordum durmadan.

Rabbimin ihsânıyla kurtuldum bu belâdan.