04 - ÂİŞE-İ SIDDÎKA (Radıyallahü Anhâ)

RESÛLULLAH FERAHLADI

“Hazret-i Âişe”den nakledilir ki yine:

Üzerime atılan iftirâ üzerine,

Derhâl müsâdesini alarak o Server’in,

Evine geldim hemen, babam Ebû Bekir'in.

Bu dedikoduları hiç hazmedemiyordum.

Anneme anlatınca, bana dedi: (Ey yavrum!

Bir kadın ki, güzeldir ve zevci onu sever,

Böyle olan kadına, söylerler böyle sözler.)

Ancak hiç bir şekilde tesellî bulmuyordum.

“Bana nasıl iftirâ atarlar ki?” diyordum.

“Acep Resûlullah da duydu mu bu sözleri?

Babamın da bunlardan oldu mu ki haberi?”

Diye düşünür iken, ağladım o arada.

Kur'ân okuyor idi babam öbür odada.

Ağladığımı duyup, sordu gelip annemden.

Öğrenince, o dahî ağladı kederinden.

Dedi: (Ey kızcağızım, sabredelim biz yine.

Belki vahiy gönderir Rabbimiz Habîbine.)

Ancak hiç bir şekilde olmuyordum tesellî.

Zîrâ bu hâdiseye üzülmüştüm bir hayli.

Devamlı ağlamaktan, ağrıdı gece başım.

Tâ ki sabaha kadar hiç dinmedi gözyaşım.)

O esnâda evinde, Allah'ın Peygamberi,

“Ömer ibnil Hattâb”a anlatıp bu şeyleri,

Buyurdu ki: (Yâ Ömer, ne diyorsun buna sen?)

Dedi: (Yâ Resûlallah, bilirim ki yakînen,

Bunlar, münâfıkların uydurduğu yalandır.

Sakın inanmayınız, kâmilen iftirâdır.

Zîrâ Cenâb-ı Allah, "Pislik bulaşır" diye,

Mübârek bedenine kondurmaz sinek bile.

Seni, bu az pislikten koruyan cenâb-ı Hak,

Ehl-i beytini dahî bundan korur muhakkak.)

Dinledi Resûlullah onu bu meselede.

“Osmân ibni Affân”ı çağırdı bu sefer de.

Halk içinde dolaşan iftirâ sözlerini,

Söyleyip, suâl etti onun dahî fikrini.

O da arz eyledi ki: (Muhakkak ki bu sözler,

Yalan ve iftirâdır, vermeyin aslâ değer.

Allah, senin gölgeni düşürmez ki zemîne,

Nâ mübârek bir kişi basmasın üzerine.

Korurken Hak teâlâ az bir şeyden gölgeni,

Daha büyük pislikten korumaz mı zevceni?)

Başka bir sahâbî de, dedi: (Yâ Resûlallah!

Bunlar, münâfıkların uydurmasıdır vallah.

Tamâmen iftirâdır, îtibâr etmeyiniz.

Zîrâ biz sahâbîler, hep aynı fikirdeyiz.)

Bu sözler, huzûr verdi o Server'in kalbine.

Kalkıp, teşrîf eyledi Ebû Bekr'in evine.