04 - ÂİŞE-İ SIDDÎKA (Radıyallahü Anhâ)

EBÛ BEKR İMÂM OLSUN

“Hazret-i Âişe”den rivâyet edilir ki:

Hazret-i Peygamberin son hastalığı idi.

Bir gün bana buyurdu: (Söyleyin Ebû Bekr'e.

Eshâbıma, namâzı o kıldırsın bu kere!)

Dedim ki: (Yerinize geçerse babam eğer,

Ağlamaktan, sesini işitmez hiç kimseler.

Emir buyurunuz da, Ömer ibnil Hattâb'a,

Namâzı o kıldırsın imâm olup eshâba!)

Ve lâkin buyurdu ki tekrâren Fahr-i enâm:

(Ebû Bekr'e söyleyin, eshâba olsun imâm!)

Dedim: (Çok mükedderdir pederim bu aralık.

Emir buyursanız da, Ömer yapsa imâmlık.)

Ve lâkin aynı emri verdi yine bu kere:

(Eshâba imâm olsun, söyleyin Ebû Bekr'e!)

Ben bunun üzerine, Ömer ibnil Hattâb'ın,

Kızı Hafsa'ya varıp, vaziyeti anlattım.

Dedim: (Teklîf eyle ki, gidip Resûlullah'a,

Baban hazret-i Ömer, imâm olsun eshâba.)

Lâkin o teklîfi de, reddeyledi o Server.

Ve üzülüp, Hafsa'ya buyurdu ki bu sefer:

(Ben Ebû Bekr diyorum, siz Ömer diyorsunuz.

Niçin benim sözümü siz dinlemiyorsunuz?)

Hazret-i Hafsa dahî, üzülüp gitti geri.

Resûlullah, babamı sürdü yine ileri.

“Âişe vâlidemiz” yine şöyle nakleder:

Bir hadîs-i şerîfte buyurdu ki o Server:

(Nasıl her Peygamberin bir arkadaşı vardır,

Benim de Cennetteki arkadaşım Osmân'dır.)

Ve yine Resûlullah, sahâbe-i kirâmdan,

Bâzısıyla bir yerde bulunurken bir zaman,

Anlatırdı yakında doğacak fitneleri.

O sırada, öteden yürüyüp geçti biri.

O şahsı göstererek, buyurdu ki: (Bu, o gün,

Yolunda olacaktır Allah ve Resûlü'nün.)

Eshâb görmek istedi o şahsı her kim ise.

Baktılar, "Osmân ibni Affân" idi o kimse.

Yine buyurdular ki peşinden bunun hemen:

(Bu şahıs, o fitnede katledilir mazlûmen.)