04 - ÂİŞE-İ SIDDÎKA (Radıyallahü Anhâ)

KOR GİBİ YANIYORDU

Yirmisekiz Safer’de, o Server-i enbiyâ,

Yakalandı âniden şiddetli bir sıtmaya.

Ateşi, gün geçtikçe daha yükseliyordu.

Hastalığın şiddeti ziyâdeleşiyordu.

Lâkin ağrılarının azaldığı bir gece,

Yatağından kalkarak, giyindiler hemence.

Onu öyle görünce Âişe vâlidemiz,

Dedi: (Yâ Resûlallah, nereye gidersiniz?)

Buyurdu: (Yâ Âişe, emir aldım Rabbimden.

Bakî kabristânına gideceğim şimdi ben.

Gidip, o kabristânda yatanlara, bu gece,

İstiğfâr edeceğim bu emir gereğince.)

“Ebû Râfi”i dahî alaraktan yanına,

Çıkıp gitti hemence, Bakî kabristânına.

Orada uzun uzun duâda bulundular.

Onların affı için Allah'a yalvardılar.

Sonra buyurdular ki: (Rabbim beni, şu anda,

Seçmekte serbest kıldı, iki şey arasında.

Bütün nîmetleriyle dünyâ ile âhiret,

Arz edilip dendi ki, “Birisini tercîh et”.

Allahü teâlâya vâsıl olmak için ben,

“Âhiret” nîmetini seçtim bu ikisinden.)

Sonra mescide gelip, buyurdu: (Ey eshâbım!

Sizi, “Kevser havuzu” başında karşılarım.

En önce ben varırım Allah'ın izni ile.

Buluşma mahâllimiz, orasıdır sizinle.

Siz, "islâmdan ayrılır ve müşrik olursunuz",

Diye hiç korkmuyorum, buna emîn olunuz.

Ve lâkin bir husûsta korkuyorum ki yine,

Yârın kapılırsınız “Dünyâ nîmetleri”ne.

Bu yüzden kıskanarak birbirlerinizi siz,

Ve hattâ bu sebepten, öldürebilirsiniz.)

Sonra ağırlaşınca hastalığı Resûl’ün,

“Hazret-i Âişe”nin evine geldi o gün.

Harâreti, git gide ziyâdeleşiyordu.

Yatakta, hep bu yüzden yer değiştiriyordu.

"Ebû Saîd-i Hudrî" anlatıyor ki hattâ:

Ziyârete gitmiştim Server-i kâinâta.

Sıtmanın sıcaklığı, üstündeki örtüden,

Dışarı çıkıyordu, hissettik bunu hemen.

O Server bize bakıp buyurdu: (Ey insanlar!

Peygamberlere gelir en şiddetli belâlar.

Ve lâkin Peygamberler, gelince “Belâ” ve “Dert”,

Bir “Nîmet” gelmiş gibi sevinirler be gâyet.

Hattâ sizin, nîmete sevinmenizden fazla,

Sevinir o büyükler, daha büyük bir hazla.)