02 - HATÎCETÜL KÜBRÂ (Radıyallahü Anhâ)

HÜZÜN SENESİ

Hatîce vâlidemiz "radıyallahü anhâ",

Yok idi hâtunlardan akıllı ondan daha.

Hem cemâl, hem kemâli üstün idi herkesten,

Asîl ve temiz idi, haseb ile neseb’ten.

Şereflendikten sonra Resûl’ün nikâhıyla,

Kıymeti, bir kat daha yükselip oldu âlâ.

Hazret-i Peygambere, Allahü teâlâdan,

(İslâmı teblîğ eyle!) emri geldiği zaman,

Resûlullah, hemence başladı teblîğine.

İlk önce “Hatîce”yi dâvet etti dînine.

O dahî, en ufak bir tereddüt göstermeden,

“Allah'ın Resûlü”nü tasdîk etti gönülden.

Kadınlardan, Resûl’e îmân eden ilk önce,

“Hatîce vâlidemiz” olmuş oldu böylece.

O Server, o gün onu yanlarına aldılar.

Hira mağarasının yakınına vardılar.

Geldiler Cebrâil'in akıttığı çeşmeye.

Târif etti abdesti, hazret-i Hatîce'ye.

Resûlullah'ın kalbi, incinseydi bir şeyden,

“Hazret-i Hatîce”ye söylerdi önce hemen.

Zîrâ yoktu o vakit gidecek başka yeri.

Onun tesellîsiyle râhatlardı kalpleri.

Allah'ın Resûlü’ne çok hizmet ettiğinden,

Rabbimiz de hoşnut ve râzıydı kendisinden.

Hattâ selâm gönderdi Rabbimiz bir gün Ona.

Kavuştu böylelikle Rabbin iltifâtına.

Resûl’ün dert ortağı, zevcesi ve sırdaşı,

Ve “Yirmi dört” senelik bir hayat arkadaşı,

Olan asîl ve temiz, o “hazret-i Hatîce”,

Vefât etti nihâyet hicretten üç yıl önce.

Ramazânda, “Altmışbeş” yaşında etti vefât.

Elleriyle defnetti Onu Fahr-i kâinât.

Onun ayrılığına pek fazla üzülmüştü.

Hattâ “Ebû Tâlip” de aynı sene ölmüştü.

Resûlullah o sene, pek çok üzüldüğünden,

"Senet-ül hüzün" dendi o seneye bu yüzden.

Özellikle “hazret-i Hatîce”nin vefâtı,

Üzüntüye boğmuştu Server-i kâinâtı.

Çünkü herkesten önce, o îmân eylemişti.

Resûl-i müctebâyı, ilk o tasdîk etmişti.

Herkes ezâ ederken Allah'ın Habîbine,

O, ferahlık verirdi Onun nûrlu kalbine.

Hem dahî nesi varsa, malı, mülkü, serveti,

Dîn-i islâm uğrunda harcayıp fedâ etti.

Ayrıca gecesini, katarak gündüzüne,

Severek hizmet etti "Allahın Resûlü"ne.

Onu, bir kere bile kat'iyyen üzmemişti.

Ve hattâ hâtırından bile geçirmemişti.