04 - HAZRET-İ ALÎ (Radıyallahü Anh)

AĞLAMA YÂ FÂTIMA!

Üç gün kalmış idi ki, Resûl'ün vefâtına,

Cibrîl aleyhisselâm, geldi huzûrlarına.

Dedi: (Yâ Resûlallah, Rabbin selâm ediyor.

“Habîbim nasıl oldu?” diye hatır soruyor.)

O günlerde, Resûle, hediye kabîlinden,

Birkaç "altın" gelmişti, sahâbenin birinden.

Resûlullah görünce, o gelen altınları,

Buyurdu ki: (Dağıtın fukarâya onları.)

Götürüp dağıttılar şehrin fakîrlerine.

Velâkin ellerinde, bir miktâr kaldı yine.

Aliyyül Mürtezâ’ya, buyurdular ki hemen:

(Sen de, bu altınları götür dağıt tamâmen.)

Vefâttan bir gün önce idi ki, Resûlullah,

Mescid-i şerîfine teşrîf etti o sabah.

Gördü ki, Ebû Bekr-i Sıddîk’ın arkasında,

Sahâbîler saf tutmuş, namâz kılar o anda.

Bu hâle sevinerek, tebessüm buyurdular.

Kendi de, en son safta Ebû Bekr’e uydular.

Eshâb, Resûlullahı gördü selâm verince.

“Hastalık geçti” sanıp, gark oldular sevince.

Lâkin Peygamberimiz, odasına girdiler.

Bundan sonra bir daha, namâza gelmediler.

Bir müddet istirâhat ederek, sonra yine,

"Aliyyül Mürtezâ"yı çağırdı hânesine.

Başını, kucağına koyuverdi Alî’nin.

Fakat çok değişmişti, rengi nûr cemâlinin.

Hazret-i Fâtıma da, görünce onu böyle,

Mübârek huzûruna geldi bir üzüntüyle.

Ellerinden tutarak, ağladı için için.

Dedi: (Bizi, kimlere bırakıp da gidersin?

Ey babam, cânım babam, sana cân fedâ olsun.

Hasan ve Hüseyin’i kime bırakıyorsun?

Vây babam, senden sonra nice olur hâlimiz?

Senden sonra, kimlere bakar bu gözlerimiz?)

Duyunca Resûlullah, kızının sözlerini,

Hafifçe araladı mübârek gözlerini.

Ve duâ eyledi ki Allahü teâlâya:

(Sen sabır ihsân eyle yâ Rabbî Fâtıma’ya.)

Ve mübârek kızına buyurdu ki o zaman:

(Ey kızım, cân çekişme hâlinde şimdi baban.)

Kendisine bunları söyleyince babası,

İçli iniltilerle, çoğaldı ağlaması.

Hazret-i Alî ise, dedi ki: (Ey Fâtıma!

Sus, baban üzülüyor, daha fazla ağlama.)

Peygamber Efendimiz, onun bu dediğini,

İşitip, îkâz etti hemence kendisini.

Buyurdu ki: (Yâ Alî, ilişme Fâtıma’ya.

Bırak, babası için ağlasın biraz daha.)