04 - HAZRET-İ ALÎ (Radıyallahü Anh)

AĞAÇ SELÂM ALINCA

Peygamber Efendimiz, evinde otururken,

“Hazret-i Ebû Bekir”, kapıyı çaldı birden.

İzin alıp girince, huzûruna Resûl'ün,

Dedi: (Yâ Resûlallah, çok fazla açım bugün.)

Sonra Hazret-i Ömer, gelip girdi içeri.

O da Resûlullaha, arz etti aynı şeyi.

Nihâyet biraz sonra, geldi “Hazret-i Alî”.

O da, Resûlullaha arz etti aynı hâli.

Peygamber Efendimiz, üzüldüler buna pek.

Zîrâ yoktu evinde, hiçbir şey yedirecek.

Söyledi üzülerek hakîkati onlara.

Hattâ kendisi dahî, çok aç idi o ara.

Hem mübârek karnında, “üç taş” bağlı dururdu.

"Üç gün yemek yememek" alâmeti idi bu.

Alî bin ebî Tâlip, arz etti ki: (Şimdi biz,

Muâz ibni Cebel'e gidelim isterseniz.

Zîrâ onun bahçede, bir hurma ağacı var.

Gidersek ikrâm eder, olmuştur o hurmalar.)

Peygamber Efendimiz, onun bu teklîfine,

(Peki!) deyip, gittiler hemen onun evine.

Ev sâhibi görünce, şaşırdı sevincinden.

Zîrâ Resûlullahtı, evine teşrîf eden.

Ve yanında ayrıca, Hazret-i Ebû Bekir,

Hem de iki sahâbî gelmişlerdi misâfir.

Dedi: (Yâ Resûlallah, fedâdır cânım sana!

İçeriye buyurun, ne şereftir bu bana.)

Peygamber-i zîşânla, bu ulu misâfirler,

Muâz'ın hânesinden içeriye girdiler.

Biraz sonra: (Yâ Muâz, hiç hurma var mı?) diye,

Peygamber Efendimiz, sordu bu sahâbîye.

Bu suâl karşısında, üzüldü ev sâhibi.

Ve şöyle arz etti ki: (Ey Allahın Habîbi!

Az önce biraz vardı, dağıttık komşulara.

Mâlesef o hurmadan, hiç kalmadı şu ara.)

Aliyyül Mürtezâ'ya, buyurdu ki o vakit:

(Şu hurma ağacına, selâmımı söyle git!)

(Peki yâ Resûlallah!) deyip Hazret-i Alî,

Gitti hemen ağacın yanına bizâtihî.

Ve şöyle seslendi ki o hurma ağacına:

(Allahın Resûlünün selâmları var sana!)

O esnâda ağaçtan, (Aleyküm selâm!) diye,

Resûl'ün selâmına, cevap geldi Alî'ye.

Hattâ aynı zamanda, "hurma" doldu dalları.

Doldurdu bir sepete, hemen o hurmaları.

Getirip arz eyledi, Server-i enbiyâya.

Ve yediler onlardan, hepsi de doya doya.