04 - HAZRET-İ ALÎ (Radıyallahü Anh)

RESÛLULLAHIN NASÎHATİ  

Peygamber Efendimiz, hadîs-i şerîflerde,

Aliyyül Mürtezâ'yı, övmüştür birçok yerde.

Meselâ buyurdu ki: (Alî halk olmasaydı,

Fâtıma'ya münâsip, bir kimse bulunmazdı.

Kim Alî'ye düşmanlık beslerken ölse eğer,

O, îmânsız olarak rûhunu teslim eder.)

Birgün de buyurdu ki kendisine hitâben:

(Yâ Alî, sen herşeyi, iste yalnız Rabbinden.

Bilmediğin birşeyi, sorduğunda insanlar,

“Bilmiyorum” demekten, utanma yine zinhâr.

Güler yüzlü, cömert ol, kimseyi kırma sakın.

Bu üçü, şiârıdır zîrâ her müslümânın.)

Enes bin Mâlik dahî, şöyle rivâyet eder:

Birgün Resûlullahla, otururduk berâber.

Ensârdan Ebû Ukayl, sordu Resûlullahtan:

(Senden sonra en üstün, kimdir bu insanlardan?)

(Ebû Bekr-i Sıddîk'tır) diye cevap verince,

(Ondan sonra kim?) diye, sordu yine hemence.

Resûlullah, (Ömer'dir) buyurunca cevâben,

(Ömer'den sonra kimdir?) diye sordu o hemen.

(Osmân ibni Affân'dır) buyurunca o Server,

(Peki, Osmân'dan sonra, kimdir?) dedi bu sefer.

Peygamber Efendimiz, buna dahî cevâben,

(Aliyyül Mürtezâ'dır) buyurdu ona hemen.

Hazret-i Peygamberin cevâbı üzerine,

Ebû Ukayl, dedi ki Allahın Resûlüne:

(Anam, babam ve cânım, yoluna fedâ olsun.

Niçin amcân oğlunu, sona bırakıyorsun?

Halbuki Alî senin, kardeşin değil midir?

Niçin onun ismini, en sona ettin tehir?)

O Server buyurdu ki ona cevap olarak:

(Bütün Peygamberleri, yaratıp cenâb-ı Hak,

Gönderdi her birini, birbirlerinden sonra.

Beni, en son olarak, gönderdi insanlara.)

Peygamber Efendimiz, devâm edip sözüne,

Şöyle îzâh buyurdu, bu mevzûda hem yine.

(Benim, Peygamberlerin sonuncusu olarak,

Gelmemin, bir zararı oldu mu ki en ufak,

"Alî"nin de, hilâfet sırasında, en sona,

Kalması, bu bakımdan bir zarar versin ona.

Ve ayrıca Âdem'in yaratıldığı andan,

Kıyâmet gününe dek, ne kadar ehl-i îmân,

Geldi ve gelecekse, onların her birinin,

Ecrini, bana dahî verir Rabbil âlemîn.

Ve yine yeryüzünde, şarktan tâ garba kadar,

Allaha îmân eden, varsa nice insanlar,

Onların kazandığı sevapları da aynen,

"Alî"ye bağışladı Hak teâlâ tamâmen.)