03 - HAZRET-İ OSMÂN (Radıyallahü Anh)

YÜZ DEVE BENDEN

Abdurrahmân ibni Avf, Resûl'ün huzûruna,

Gelerek, “Dörtbin” dirhem, arz etti bir gün ona.

Dedi: (Yâ Resûlallah, sekiz bin dirhem param,

Vardı ki, yarısını bıraktım evime tam.

Diğer yarısını da, borç verdim Rabbimize.

O da, dörtbin dirhemdir, getirdim işte size.)

Ona, şöyle buyurdu o zaman Resûlullah:

(Her iki parana da, bereket versin Allah.)

Yine aynı günlerde, hem "Hazret-i Osmân" da,

Malı ve parasıyla, bulundu çok ihsânda.

Zîrâ Tebük gazâsı var idi o zamanlar.

Çok maddî sıkıntıya düşmüştü müslümânlar.

Hazret-i Osmân’ın da, vardı çok develeri.

Donattı onlar ile, cümle mücâhitleri.

Bu iki sahâbînin haklarında, nihâyet,

Geldi Hak teâlâdan Resûlü’ne bir âyet:

(Malını, Allah için infâk edenler...) diye,

Mazhar oldu ikisi, bir meth-ü ilâhîye.

Yine Tebük gazâsı yapıldığı zamanlar,

Çok maddî sıkıntıda idiler müslümânlar.

Geldi Hazret-i Osmân Resûlullaha yine.

Ve “Bin dînâr” parayı, verince kendisine,

O server buyurdu ki: (Bu günden sonra, Osmân,

Artık yaptıklarından, görmez hiç zarar, ziyân.)

Peygamber-i zîşânın, bu sözü üzerine,

Rabbimiz, şu âyeti gönderdi Habîbine:

(Malını, Allah için sarf eden o insanlar,

Karşısındakileri, minnette bırakmazlar.

Onlara sevâb verir Rableri fazla fazla.

Onlar için korku ve üzüntü olmaz aslâ.)

Burada “Minnet” demek, “Başa kakmak” demektir.

“Ben sana şunu verdim” deyip, onu üzmektir.

Yine Resûl-i ekrem, tertîb etti bir ordu.

Eshâbı, yardım için teşvîk buyuruyordu.

Zîrâ maddî bakımdan, gâyet zayıf idiler.

Binecek bir deveden, mahrûmdu çok gâziler.

O gün Hazret-i Osmân, ayağa kalktı hemen.

Dedi: (Yâ Resûlallah, yüz deve olsun benden.)

Resûl devâm edince, bu yardım teşvîkine,

Hemen Hazret-i Osmân, ayağa kalktı yine.

Dedi: (Yâ Resûlallah, üstünde her teçhîzât,

Bulunan üçyüz deve vâdediyorum bizzât.)

Çok sevindi o Server, onun bu sözlerinden.

Nasîhati bitirip, inerken minberinden,

Buyurdu: (Bundan sonra, Osmâna, çok veyâ az,

Yaptığı fiillerden, artık hesap sorulmaz.)

Yâni o, yapmasa da hiç nâfile ibâdet,

Onun bu iyiliği, eder ona kifâyet.