02 - HAZRET-İ ÖMER (Radıyallahü Anh)

RÜYÂDA AĞLADI 

Hazret-i "Ebû Bekr"in, son hastalık ânında,

Sahâbenin bâzısı, bulunurdu yanında.

Buyurdu ki: (Bu gece, istihâre eyledim.

Ki, “Bu halîfeliği, kime teslim edeyim?”

Diledim Rabbimizden, en çok hayırlısını.

Ve onun rızâsına, muvâfık olmasını.

Siz de bilirsiniz ki, yalan yok bende zinhâr.

Hayırlı olmasını istiyorum, o kadar.

Ben bu fikirde iken, uyumuşum öylece.

Resûl-i kibriyâyı, rüyâda gördüm gece.

İki “beyaz” elbise giymişti Fahr-i âlem.

Ben de, eteklerini tutuyordum ki, o dem,

Libaslar, “yeşil” olup, başladı parlamaya.

Hattâ parlaklığından, imkân yoktu bakmaya.

İki yanında dahî, var idi iki kimse.

Onlar da giymişlerdi, nûrdan birer elbise.

Uzun boylu, heybetli kimselerdi ki onlar,

Hemen neş'elenirdi, yüzlerine bakanlar.

O vaziyette iken, Resûl aleyhisselâm,

Müsâfeha ederek, verdiler bana selâm.

Bir elini, göğsüme koyunca sonra benim,

O anda zâil oldu, cümle endîşelerim.

Buyurdu ki: (Biz seni, çok özledik ey Sıddîk!

Bize kavuşma vakti, yaklaştı şimdi artık.)

O böyle buyurunca, dedim: (Yâ Resûlallah!

Ben dahî çok şiddetle özledim sizi Vallah.)

Sonra Resûl buyurdu: (Sen şimdi, bu ümmetten,

Fârûk’u halîfe seç, hiç tereddüt etmeden.

Zîrâ Ömer-ül Fârûk, hem âdil, hem sâdıktır.

Yer ve gökte, herkesin rızâsını almıştır.)

Yanında olanları, gösterip sonra bana,

Buyurdu: (Vezir olur, dünyâda bunlar sana.

Hem vefâtın ânında, olur yardımcıların.

Cennete gidince de, olurlar komşuların.)

Dedim ki: (Anam babam, fedâ olsun yoluna.

Bu kişiler kimdir ki, tanıtın lütfen bana.)

Buyurdular ki: (Bunlar, melektir, insan değil.

Sağdaki Cebrâil’dir, soldakiyse Mîkâil.)

O esnâda yanımdan ayrıldı Resûlullah.

Ben de hemen uyanıp, gördüm ki olmuş sabah.

Ağlamış olduğumdan rüyâda göz yaşiyle,

Her iki yanağım da, ıslanmış o yaş ile.

Evde bulunanlar da, yanıma toplanmışlar.

Ben ağladığım için, onlar da ağlamışlar.)