02 - HAZRET-İ ÖMER (Radıyallahü Anh)

İLET BENİ RESÛLE

Artık "Hazret-i Ömer", bir anda değişmişti.

Resûl'ün muhabbeti, kalbine işlemişti.

Hemen dedi: (Yâ Habbâb, ilet beni Resûle.

Zîrâ yanıyor kalbim, onun muhabbetiyle.)

Ve Hazret-i Saîd’den, suâl etti bu sefer.

Dedi: (Nerde bulunur şu sırada o Server?

Çabuk ulaştır beni, şerefli huzûruna.

Hizmetinde bulunup, köle olayım ona.)

Peygamber Efendimiz, o dakîka, o sâat,

Bir evde, eshâbına ediyordu nasîhat.

Saîd dedi: (Yâ Ömer, Resûlullah şu anda,

Sohbet buyurmaktadır, eshâbı arasında.

Resûlün eshâbından Erkam’ın evi vardır.

Öyle zannederim ki, şu anda oradadır.)

Hazret-i Saîd ile, Hazret-i Ömer, hemen,

Resûle varmak için, çıktılar o hâneden.

Büyük bir aşk içinde giderlerken ikisi,

O şerefli hânede, Allahın Sevgilisi,

Küffârın cefâsından kurtulmak gâyesiyle,

İnzivâ ediyordu, bir avuç eshâbiyle.

Evin geliş yoluna, bir “Gözcü” koymuşlardı.

Hepsi, onun uğruna cânsiper olmuşlardı.

Zîrâ "Hazret-i Ömer", Ebû Cehl’in va’dine,

Aldanıp, çıkmış idi o Server'in katline.

Ümit ve sevinç ile bekleşirken kâfirler,

Mü'minler üzüntüde, endîşede idiler.

Onların tek arzûsu, şu idi ki nihâyet:

Halkı, açık olarak etsinler dîne dâvet.

Derlerdi ki: (Ölmeden, söyleseydik bir kere.

Kelime-i tevhîdi, birlikte, âşikâre.)

O kadar artmıştı ki onların bu arzûsu.

Nihâyet arz ettiler Resûle bu husûsu.

Dediler ki: (Ne olur, bize izin veriniz.

Çıkalım bu hâneden, bir kerecik hepimiz.

Haykıralım tevhîdi, yüksek bir sedâ ile.

Gam değil ondan sonra, hepimiz ölsek bile.)

Buyurdu: (Ey eshâbım, aslâ gam çekmeyiniz.

Bu bâbta ümitli ve kavî olsun kalbiniz.

Hazret-i İbrâhîm’i, Nemrûd’un ateşinden,

Ve dahî İsmâil’i, bıçağın kesmesinden,

Nasıl kurtardı ise cenâb-ı Hak vaktiyle,

Kurtarır bu cefâdan bizi de yine öyle.

Yardımı, bizimledir Allahın çünkü ancak.

Bekleyin, biraz sonra, bakın neler olacak?)