02 - HAZRET-İ ÖMER (Radıyallahü Anh)

BOYNUMUZU KESSEN DE 

Daha da hiddetlendi buna Hazret-i Ömer.

Dedi ki: (Doğru mudur söylediğin bu haber?)

Nuaym dedi: (Yâ Ömer, bana inanmıyorsan,

Git hemen evlerine, inanırsın o zaman.

Hem bunu anlamanın, söyliyeyim yolunu.

Git, kendi elin ile, boğazla bir koyunu.

Eğer yemezler ise, senin kestiğin eti,

Bil ki, kabûl etmişler onlar islâmiyyeti.)

Hiddetinden o anda, kan sıçradı beynine.

Ayrılıp gitti hemen, kardeşinin evine.

Varıp, kapılarını vuracak idi ki tam,

İçerden, kulağına, geldi tatlı "bir kelâm".

Koyuldu dinlemeye o sözleri pür dikkat.

Bunlar, "insan sözü"ne benzemiyordu fakat.

Meğer “Tâhâ sûresi” inmişti o günlerde.

Onu, Hazret-i Habbâb, okuyordu içerde.

Hem Hazret-i Ömer’in gelmesi korkusundan,

Kilitlemişler idi, kapıyı arkasından.

Kapıya, şiddet ile vurdu Hazret-i Ömer.

İçerde, sûre ile, Habbâb’ı gizlediler.

Açtılar korku ile kapıyı en nihâyet.

Baktılar ki o gelmiş, kılıç ile, pür hiddet.

Kız kardeşi Fâtıma, çok kızgın olduğunu,

Görse de, (Buyur!) deyip, içeri aldı onu.

Girdi Hazret-i Ömer içeri o hâneden.

Ve (Ne okuyordunuz?) diyerek sordu hemen.

Fâtıma, maksadını anlamıştı pek katî.

Doğruyu söylemeyip, gizledi hakîkati.

Dedi ki: (Aramızda, var idi bir mesele.

Onu konuşuyorduk, az önce zevcim ile.)

Lâkin Hazret-i Ömer, inanmadı buna pek.

Başladı eziyete, fenâ öfkelenerek.

Dedi ki: (Doğru imiş işittiğim o haber.

Siz de, onun sihrine aldanmışsınız meğer.)

Sonra zevci Saîd’i, yakasından tutarak,

Fırlatıp yere attı, fenâ gadaplanarak.

Kız kardeşi, zevcini kurtarmak gâyesiyle,

Koştuysa da, yıkıldı bir "tokat" darbesiyle.

O öfkeli tokatın şiddetiyle hem o an,

Kan akmaya başladı, her iki yanağından.

Fenâ cânı yanmıştı kardeşi Fâtıma’nın.

Lâkin çok kavî idi îmânları onların.

Hattâ o, îmânından aldığı kuvvet ile,

Derhâl feryât etti ki: (Yâ Ömer, beni dinle!

Niçin Hak teâlâdan korkmaz ve utanmazsın?

Ve onun gönderdiği Resûle inanmazsın?

Ben ve zevcim, inandık Allahın bu dînine.

Boynumuzu kessen de, dönmeyiz bundan yine.)