ŞİİRLERLE MENKIBELER

DÖRT BÜYÜK HALİFE

 

1.Cild

 Kitap       Web

2.Cild

 

Peygamber (Aleyhisselâm) Efendimizin Hayatı

 

03 -

Peygamberler

04 -

Dört Büyük Halife

 

 

05 -

Eshâb-ı Kiram

06 -

Büyük İmâmlar

 

 

07 -

Anadolu Evliyâları

08 -

Buhârâ Evliyâları

 

 

09 -

Horasan Evliyâları

10 -

Rehber İnsanlar

 

11 -

Güzel Nasihatlar

12 -

İmân ve Namaz

02 - HAZRET-İ ÖMER (Radıyallahü Anh)

ÇOK MERHAMETLİ İDİ

 

Ömer ibnil Hattâba, buyurdu ki o Server:

(Sen, ümmetim üstüne bereketsin yâ Ömer!)

 

Bir gün de Ömer Fârûk, çarşıda geziyordu.

Yaşlı bir gayrimüslim, baktı dileniyordu.

 

Onun, yaşlı hâlinde böyle dilendiğine,

Acıyıp, buyurdu ki hemence kendisine:

 

(Ey pîr-i fânî kişi, senden çok cizye aldık.

Seni af ediyorum, dilenme şimdi artık.)

 

Sonra emir buyurdu, o günden îtibâren,

Beytülmâldan verildi ihtiyâcı tamâmen.

 

O, fakîr kadınların ekmeğini, suyunu,

Sırtında taşıyordu odununu, ununu.

 

Bir gün de buyurdu ki: (Münâfıksa bir kişi,

Onun, ümîdi dünyâ ve günâhtır her işi.

 

O, dünyâ işlerinde, zekî ve şevklidir pek.

Âhiret işlerinde olur câhil ve gevşek.)

 

Yine o buyurdu ki: (Çalışın, gayret edin.

Çalışmadan, “Rızkımı Allah verir” demeyin.

 

Her cânlının rızkını, O gönderirse de hep,

Ve lâkin çalışmayı, kılmıştır buna sebep.

 

Benim, çocuklarıma nafaka kazanırken,

Öldüğüm yer, en fazla sevdiğim yerdir hemen.)

 

Hazret-i Ebû Bekir, ölüm hastalığında,

Vasıyyetnâmesini, yazdı bu son ânında.

 

Lâkin kırmamak için Resûl'ün eshâbını,

“Halîfe namzedi”nin, bildirmedi adını.

 

Hazret-i Abbâs görüp, aldı onu eline,

Boş yere, “Ömer” yazıp, sonra koydu yerine.

 

Halîfe, biraz sonra açınca gözlerini,

Arz etti kendisine, böyle eylediğini.

 

Dedi ki: (Ey halîfe, küstahlık ederekten,

Açık kalan o yere, “Ömer” yazdım ben hemen.)

 

Sevinip buyurdu ki: (Hamd olsun Rabbimize.

Zâten o gelmiş idi, bizim de kalbimize.)

 

Sahâbeden bâzısı, dedi: (Yâ Ebâ Bekir!

Ömer, sert tabîatlı ve gadaplı kimsedir.

 

Onu, müslümânlara halîfe yaptın, lâkin,

Ne sebep gösterirsin, huzûrunda Rabbinin?)

 

Hazret-i Ebû Bekir, onlara cevâbında,

(Beni kaldırın!) deyip, oturdu yatağında.

 

Buyurdu: (Hak teâlâ, sorarsa bunu benden,

Derim ki: "Yâ ilâhî, yeryüzünde Ömerden,

 

Daha âdil bir kimse aradım, bulamadım.

Bunun için yerime, onu halîfe yaptım".)

 

O halîfe olunca, etrâftan çoğu insan,

Derlerdi: (Kim oldu ki halîfe acep şu an,

 

Birlikte gezerler de, "kurtlar" ile "kuzular",

Yine de kuzulara, gelmiyor hiçbir zarar.)

Bir Önceki Sayfaya GiderBu Kitabın Ana Sayfasına GiderBir Sonraki Sayfaya Gider

Abdüllatif Uyan