|
01 - HAZRET-İ EBÛ BEKR
(Radıyallahü Anh)
KARINCA
DİLE GELDİ
Vaktâ ki o
Resûl'e, indi “Furkân sûre”si,
Hattâ
altmışüçüncü âyet-i kerîmesi,
Sahâbe-i
kirâma okudu bunu hemen.
Şöyle
buyurulmuştu, bu âyette meâlen:
(Onun öyle
kulları vardır ki yeryüzünde,
Vakar ve
tevâzûyla yürürler yer üstünde.)
Hazret-i "Ebû
Bekir", o günden îtibâren,
Önüne bakardı
hep, sokaklarda yürürken.
Derdi ki: “Ezmiyeyim, hiçbir küçük cânlıyı”,
Bir gün yolda
giderken, gördü bir "karınca"yı.
Onu ezmemek için, bilhassa durdu hemen.
O anda biri
geldi yanına sahâbeden.
Onunla konuşurken, unuttu karıncayı,
Ezip, tâ
yüreğinde hissetti bu acıyı.
Onu öldürdüğüne, pek fazla üzülerek,
Başladı
düşünmeye, “Ben ne yaptım!” diyerek.
O anda, karıncayı diriltti Hak teâlâ.
Dile gelip,
Sıddîk’a, şöyle dedi evvelâ:
(Yâ Ebâ Bekr,
üzülme, bilmeden ezdin beni.
Hak teâlâ
affeder böyle hatâ edeni.
Hem de sen üzülünce haddinden fazla buna,
Seni tesellî
için, cân verdi Allah bana.
Senin ile konuşmak, benim için ne şeref.
Çok şükür, bu
nîmetle ben de oldum müşerref.)
Enes bin
Mâlik dahî, der ki: Resûl, ekserî,
Bize hep
methederdi, Hazret-i "Ebû Bekr"i.
Vaktâ ki Resûlullah, bu dünyâdan göçünce,
Bir defâ,
kendisini rüyâda gördüm gece.
Bir tabak hurma vardı önünde o Server'in.
Dedim: (O
hurmalardan, bana da ihsân edin.)
Bana, “bir
hurma” verdi, ben yine ettim talep.
Bir daha
verdiyse de, ben istedim yine hep.
Ben böyle istedikçe, o, tek tek veriyordu.
Böylece
hurmaların sayısı “dokuz” oldu.
O esnâda, Bilâl’in ezânını duyunca,
Uyandım ve
mescide koşup gittim doğruca.
Hazret-i "Ebû Bekir" yapıyordu imâmlık.
Sonra, herkes
çıkınca, ikimiz yalnız kaldık.
Dikkat ettim, önünde bir tabak duruyordu.
Hem aynı
tabak olup, içi "hurma" doluydu.
Rüyâyı hâtırlayıp, ondan hurma istedim.
O, “bir
tâne” verince, ben yine talep ettim.
Resûl-i ekrem gibi, o da, istedikçe ben,
Hurmadan
birer birer verirdi bana aynen.
“Dokuz” adet olunca, istedim ben bir daha.
Vermeyip,
bunda dahî uydu Resûlullaha.
Buyurdu ki: (Rüyâda, sana Resûl-i
zîşân,
Bundan fazla
verdiyse, vereyim ben de şu an.)
|
