01 - HAZRET-İ EBÛ BEKR (Radıyallahü Anh)

YOL GÖSTERDİ ONLARA

Resûlullah, göçünce âhıret âlemine,

İnanmadı sahâbe, "Resûl'ün öldüğü"ne.

Ehl-i beyt ve sahâbe, başladı ağlamaya.

O günkü üzüntüyü, güç yetmez anlatmaya.

Âişe-i Sıddîka ve ezvâc-ı tâhirât,

Ağlayınca, bir anda şaşırdı cümle eshâb.

Ve ne olduklarını, hiç fark edemediler.

Hepsi, beyinlerinden vurulmuşa döndüler.

Kimi konuşamadı, aklı gitti kiminin.

O günkü üzüntüsü, sonsuzdu her birinin.

"Alî bin ebî Tâlip", duyunca bunu hattâ,

Hareket edemeyip, "ölü" oldu âdetâ.

Hazret-i "Osmân" dahî, konuşamadı o an.

Hazret-i "Ömer"in de, aklı gitti başından.

Kılıcını çekerek, dedi: (Dinleyin beni!

Keserim şu kılıçla, Resûl öldü diyeni.)

Eshâb bu hâlde iken, şaşkın ve müteessir,

Yetişti Hızır gibi, Hazret-i "Ebû Bekir".

Sevgili Peygamberin, evine koştu hemen,

Örtüsünü kaldırıp, öptü aln-ı pâkinden.

Anlayınca "Resûl'ün dünyâdan göçtüğü"nü,

Ağlayıp, nûr yüzüne sürdü yüz ve gözünü.

Ve gördü ki, Resûl'ün, o mübârek cemâli,

Çok lâtif ve parlıyor, nûr saçan "Ay" misâli.

Dedi ki: (Anam babam, yoluna olsun fedâ.

Sanki hayâtın gibi, ne hoştur memâtın da.)

Sonra çıktı dışarı Resûl'ün hânesinden.

Ve doğruca, mescid-i Nebî’ye geldi hemen.

Gördü ki, sahâbenin hepsi şaşkın ve bitkin.

Kimi konuşamıyor, aklı gitmiş kiminin.

Sahâbe-i kirâmın, geçip aralarından,

Bir sükûnet içinde, minbere çıktı o an.

Bir konuşma yaparak bütün müslümânlara,

Herkes şaşırmış iken, yol gösterdi onlara.

Dedi: (Ey müslümânlar, Peygamber Efendimiz,

Şu an vefât etmiştir, bunu böyle biliniz!

Eğer tapıyorsanız Hazret-i "Muhammed"e,

O da, her fânî gibi, göç etti âhırete.

Eğer "Hak teâlâ"ya tapınıyor iseniz,

O, sonsuz hayâttadır, hiç ölmez, bilesiniz!)

Onun bu sözleriyle, eshâb geldi kendine.

İnandılar Resûl'ün vefât eylediğine.

Hazret-i Ebû Bekir, sonra da “Âl-i İmrân”,

Sûresinden bir âyet okuyuverdi o an.

Rabbimiz buyurdu ki meâlen bu âyette:

(Muhammed de, Allahın Resûlüdür elbette.

Çok Resûller gelmiştir ondan önce de elbet.

O dahî, onlar gibi ölecektir âkıbet.)