01 - HAZRET-İ EBÛ BEKR (Radıyallahü Anh)

NAZAR DEĞMESİ HAKTIR

Emretti Hak teâlâ hem Cibrîl-i emîne,

Ki, “En'âm sûresi”ni, indirsin Habîbine.

Yetmiş bin melek ile, indi yere Cebrâil.

Resûl'ün huzûruna, bir anda oldu dâhil.

Sûreyi, Rabbimizden aldığı gibi yine,

Okudu âyet âyet, Allahın Habîbine.

Resûlullah o akşam, çağırdı sahâbeyi.

Ki, okusun onlara, nâzil olan sûreyi.

Sahâbenin cümlesi, vahyi dinlemek için,

Toplandılar evinde Hazret-i Âişe'nin.

Herkes tamâm olunca, yaktılar bir kandili.

Ve lâkin biraz sonra, azaldı ışık hayli.

Bu sefer Resûlullah, verdi ki şöyle emir:

(Kandilin ışığını çoğalt yâ Ebâ Bekir!)

O, getirdi ise de iş bu emri yerine,

Ve lâkin biraz sonra, azaldı ışık yine.

Hazret-i Ebû Bekr'e, yine Fahr-i kâinât,

Buyurdu: (Yâ Ebâ Bekr, ışığı yine çoğalt!)

Yağının bittiğini anlayıp o bu kere,

Arz edince durumu Hazret-i Peygambere,

Buyurdu: (Gece vakti, gidip yağ alamayız.

Ama bu sûreyi de, lâzımdır okumamız.

Öyleyse yâ Ebâ Bekr, sen, kendi tükrüğünden,

O kandilin içine, bir miktâr damlat hemen.)

(Peki yâ Resûlallah!) diyerek o bu defâ,

Kalkıp, Resûlullahın emrini etti îfâ.

Âişe-i Sıddîka, ediyor ki rivâyet:

(Babam, işbu emre de eyleyince riâyet,

Öyle fazlalaştı ki, ışığı o kandilin,

Kamaştı hep gözleri, bilcümle sahâbînin.)

O zaman: (Bu kandili, hiç söndürmeyin!) diye,

Emretti Resûlullah, Hazret-i Âişe'ye.

O da, Resûlullaha, hemen (Peki!) diyerek,

Söndürmedi onu hiç, kendisi sönene dek.

Hazret-i Âişe'nin, evinde o böylece,

Hiç fâsıla vermeden, yanıp durdu çok gece.

Sonradan bir münâfık, oldu buna muttali.

Çok hayretine gitti, o kandilin bu hâli.

Ve kandile, kem gözle bakınca o münâfık,

Azalıp söndü birden, yanmadı daha artık.

Onun "kötü nazarı", söndürünce kandili,

Gönderdi Hak teâlâ, Hazret-i Cebrâil'i.

Geldi Resûlullaha Cibrîl aleyhisselâm.

Dedi ki: Hak teâlâ, gönderdi sana selâm.

Buyurdu: (Kullarımdan, vardır ki bâzıları,

Çok şeye zarar verir onların nazarları.

Kandilin sönmesine, olmasaydı o sebep,

Tâ kıyâmete kadar, yanacaktı böyle hep.)