01 - HAZRET-İ EBÛ BEKR (Radıyallahü Anh)

SECDEDEKİ DUÂ

Hazret-i Huzeyfe'den, rivâyet olunmuştur.

Bir hadîs-i şerîfte, şöyle buyurulmuştur:

(Rüyâda beni gören, görmüştür beni mutlak.

Şeytân, benim şeklime giremez tam olarak.

Ebû Bekr'i gören de, görmüştür onu yine,

Çünkü şeytân, onun da giremez sûretine.)

Ebû Hüreyre dahî nakleder ki: O Server,

Bir hadîs-i şerîfte, buyurdu ki bir sefer:

(Rüyâda ben Rabbime, çok yakın idim ki hem,

İstedim “Alî” olsun, benden sonra halîfem.

İçimde, bu şekilde bir arzû oldu, ama,

Meleklerden, şöyle bir ses geldi kulağıma:

“Allah, dilediğini elbette yapacaktır.

Senden sonra halîfe, "Ebû Bekr" olacaktır.”)

Rivâyet ediyor ki, Hazret-i Alî dahî:

Ben de, Resûlullahtan işittim bizâtihî.

Buyurdu ki: Rabbimiz, mîrâca çıktığımda,

Ebû Bekr'in sesiyle, bir nidâ etti bana.

“Bu ses, Ebû Bekir'in sesi” diye, kalbimden,

Geçirirken, şöyle bir nidâ geldi Rabbimden:

(Yâ Ahmed, Mûsâ'ya da söylerken Tûr dağında,

Çok sevdiği "Hârûn"un sesiyle ettim nidâ.

Şimdi konuşurken de, bu gece senin ile,

Söyledim çok sevdiğin "Ebû Bekr"in sesiyle.)

Bir gün de o Resûl'e, Cibrîl aleyhisselâm,

Gelip arz eyledi ki: Rabbimiz eder selâm.

Buyurur ki: (Bir âlem yarattım gökyüzünde.

Beyaz miskten ve yetmiş dünyâ büyüklüğünde.

İçinde, iğne atsan, hiç yere düşmeyecek,

Şekilde, halk eyledim sayısız nice melek.

Onlar, tesbîh ederek geçirir her ânını.

Sıddîk'ı sevenlere, verirler sevâbını.)

Yine Resûl-i ekrem, buyurdu ki bir kere:

(Ebû Bekr doğduğunda, şenlik geldi göklere.

O gün, Adn cennetine buyurdu cenâb-ı Hak:

“Ebû Bekr'i sevenler, girerler sana ancak.”)

Bir hadîs-i şerîfte, Peygamberimiz yine,

Şöyle buyurmuşlardır, sahâbe-i güzîne:

(Ümmetimden bir kimse, Rabbine sığınarak,

Herhangi arzûsuna, isterse vâsıl olmak,

Kılsın gece yarısı, iki rekât bir namâz.

Okusun her rekâtta, bir Fâtiha, üç İhlâs.

Selâm verip, başını, secdeye koysun yine.

Secdede, şu şekilde duâ etsin Rabbine:

(Ebû Bekr-i Sıddîk'ın hürmetine ilâhî!

Şu dilek ve arzûma, kavuştur beni dahî.)

Çünkü kalkar secdede aradan perde, hicâb.

Secdedeki duâlar, elbet olur müstecâb.)