01 - HAZRET-İ EBÛ BEKR (Radıyallahü Anh)

DOSTU DOSTA KAVUŞTURUN!

Hazret-i Âişe'den edilir ki rivâyet:

Babam, dâr-ı bekâya göç eyledi nihâyet.

Tereddüt eyledi ki, sahâbenin her biri:

“Nereye defnedelim acabâ Ebû Bekr'i?”

Ben de, bu ızdırâbla, uyudum o arada.

Kulağıma, gâibden geldi şöyle bir nidâ:

(Dostu, dostun yanına, ulaştırın!) diyordu.

Bu ses, cümle eshâba, mânevî rehber oldu.

Uyanınca, eshâba anlattım bu rüyâyı.

Dediler: (Biz de duyduk, gece aynı nidâyı.)

Artık lüzûm kalmadı istişâre etmeye.

Defnedildi Resûl'ün bulunduğu hücreye.

Ayrıca kendisi de, vefât etmeden önce,

Vasıyyet eylemişti, sahâbeye şöylece:

(Eğer vefât edersem, cenâzemi alınız.

Hücre-i seâdetin, eşiğine varınız.

Kapısını çalarak, içeri defnim için,

Resûl-i kibriyâdan isteyin ruhsat, izin.

Eğer açılır ise kapı kendiliğinden,

Cenâzemi, hücreye defnedin siz de hemen.)

Hazret-i Ebû Bekir, vaktâ ki etti vefât,

Cenâze hizmetleri, icrâ oldu o sâat.

Vasıyyet mûcibince, cenâzeyi aldılar.

Hücre-i seâdetin, tam önüne vardılar.

Kapısını çalarak, dediler: (Ebû Bekir,

İçeri defni için, izin istemektedir.)

Bu arzı müteâkip, bütün eshâb-ı kirâm,

“Ne cevap gelir?” diye, beklerken merakla tam,

Kapı derhâl açılıp, ardından geldi bir ses.

Orada olanlardan, işitti bunu herkes.

Diyordu: (Cenâzeyi, içeri getiriniz.

Hazret-i Peygamberin, yanına defnediniz.)

Girip defneylediler içeri cenâzeyi.

Sahâbenin cümlesi, gördü bu hâdiseyi.

Yine "Sıddîk-ı ekber", ölüm hastalığında,

Âişe vâlidemiz bulunurdu yanında.

O, hasta yatağında, erişmeden henüz mevt,

Hazret-i Sıddîka'ya, eyledi bir vasıyyet.

Buyurdu ki: (Ey kızım, ben vefât ediyorum.

Lâkin çocuklarımı, sana bırakıyorum.)

Bir miktâr sükût edip, dedi ki daha sonra:

(İki kız, iki oğlan, göz kulak ol onlara!)

Lâkin o, hayret edip, arz etti ki bâhusûs:

(Kız kardeşim bir idi, siz iki buyurdunuz.)

Dedi ki: (Hâmiledir hanımım şu an benim.

Doğumu pek yakındır, "kız" olur zannederim.)

Bu vasıyyeti yapıp, vefât eyledi hemen.

Doğum oldu, baktılar, “Kız” oldu hakîkaten.