01 - HAZRET-İ EBÛ BEKR (Radıyallahü Anh)

ÜMİT KALMADI BENDE

Hazret-i Ömer der ki: “Tebük”e gidilirken,

Yardım talep eyledi, Resûl her sahâbîden.

Şöyle buyurdular ki o zaman cümle halka:

(Herkes, iktidârınca getirsin bir sadaka!)

Resûlullah, eshâbtan edince yardım talep,

Seferber oldu buna, sahâbe-i kirâm hep.

Getirdi bâzı şeyler, herkes gücüne göre.

Kimisi "altın gümüş", kimi de verdi "deve".

O zamanlar tesadüf, malım da çoktu benim.

Yarısını getirip, Resûl'e teslim ettim.

Bana suâl etti ki Resûlullah o ara:

(Ne bıraktın yâ Ömer, evinde olanlara?)

Dedim: (Yâ Resûlallah, bu kadar da evde var.)

Ben böyle söyleyince, bir şey buyurmadılar.

Az sonra "Ebû Bekir", teşrîf etti oraya.

Getirdiği malları, yığıverdi ortaya.

Resûlullah, ona da sordu ki şöyle yine:

(Peki yâ Ebâ Bekir, ne bıraktın evine?)

Dedi ki: (Neyim varsa, alıp geldim hepsini.

Koydum eve Allah ve Resûl'ün sevgisini.)

Yâni sevgi var iken Allah ve Resûlüne,

Îtibâr edilir mi, dünyâ mâl-ü mülküne?

O Server buyurdu ki, ikimize bakarak:

(Cevâbınız kadardır, aranızda olan fark.)

O günden îtibâren, iyi anladım ki ben,

Hiçbir şeyde, ben onu, geçemem hakîkaten.

Zîrâ yalnız bu işte, onu geçebilirdim.

O da böyle olunca, kalmadı hiç ümîdim.

Hazret-i Ömer der ki: "Bedir"e vâsıl olduk.

Üçyüzsekiz sahâbî, savaş için saf tuttuk.

"Bin"e yakın kâfiri görünce Resûl o gün,

Secdeye kapanarak, duâ etti çok üzgün.

Dedi ki: (Vâdettiğin zaferi eyle ihsân!

Şu mağrûr kâfirleri, eyle mahv-u perîşân!)

Sıddîk, başı ucunda işitip bu duâyı.

Çok tesellî eyledi, Resûl-i müctebâ'yı.

Dedi: (Yâ Resûlallah, kendini yorma fazla.

Korur elbet dînini, düşmandan Hak teâlâ.

Üzülme, O, vâdinde duracaktır muhakkak.

Sana zafer verecek bu cenkte cenâb-ı Hak.)

Sıddîk'ın tesellîsi bitmemişti ki daha,

Cibrîl, "beşbin melek"le, geldi Resûlullaha.

Dedi ki: (Ebû Bekr'in, bu sözü üzerine,

Gönderdi Hak teâlâ bizi senin emrine.

Üzülme, müsterîh ol, silâhlıyız hepimiz.

Bu dîni, kâfirlerden korumaya kâfîyiz.)