13 - YÛSÜF ALEYHİSSELÂM

YOKSA SEN YÛSÜF MÜSÜN?

Vaktâ ki kardeşleri, gelip Yûsüf Nebî'ye,

Yalvarınca, (Az daha bize buğday ver) diye,

Yûsüf aleyhisselâm, onlara şefkatinden,

Kendisini tanıtmak arzû eyledi hemen.

Ve lâkin bundan önce, onlara bir nasîhat,

Olması kabîlinden bir suâl sordu bizzât.

Dedi ki: (Siz Yûsüf'e yaptığınız o işten,

Tövbe edip, şu anda pişmân mısınız cidden?

Siz beni, babamızdan ne için ayırdınız?

Ve niçin beni o gün bir kuyuya attınız?)

O, bunu sormak ile istemişti ki, o an,

İstiğfâr eylesinler eski günâhlarından.

Yoksa onun maksadı, bunu hatırlatarak,

Değildi hiç onları ayıplayıp kınamak.

Yûsüf aleyhisselâm, o gün kardeşlerine,

Bu gibi suâlleri sorması üzerine,

Bir şaşkınlık içine düştü hepsi büsbütün.

Şüpheyle sordular ki: (Yoksa sen Yûsüf müsün?)

Bünyâmin de yanında duruyordu o ara.

Tanıttı kendisini en nihâyet onlara.

Buyurdu: (Ben Yûsüf'üm, bu dahî Bünyâmin'dir.

Bize bu nîmetleri ihsân eden Rabbimdir.

Bizi, birbirimize kavuşturmakla şu an,

Eyledi Hak teâlâ bize büyük bir ihsân.)

Onlar vâkıf olunca işin hakîkatine,

Hayretle bakıştılar hemen birbirlerine.

Önce Yûsüf Nebî'yi meth-ü senâ ettiler.

Sonra hatâlarını îtirâf eylediler.

Dediler ki: (Biz sana yaptığımız o işten,

Günâhkâr olduk ama, pişmânız şimdi içten.)

Îtirâf eyleyince onlar bu işlerini,

Affeyledi o dahî hemen kardeşlerini.

Buyurdu: (Bundan sonra, bu işleri sayarak,

Size bir ayıplama yoktur ve olmıyacak.

Allah, günâhınızı eder af ve mağfiret.

O, merhametlilerin en büyüğüdür elbet.)

Affedildiklerini müjdeleyip onlara,

Mahzûn gönüllerini ferahlattı o ara.

O gün kardeşlerini, Yûsüf aleyhisselâm,

Affederek, onlara yaptı çok izzet, ikrâm.

Kardeşleri, onun bu ikrâmını görünce,

Ezilip, kendisine dediler ki hemence:

(Bize, çok ikrâmlarda bulundunuz her zaman.

Ama biz çok mahcûbuz o yaptıklarımızdan.)

Cevâben buyurdu ki: (Beni, şimdiye kadar,

Az dirheme satılmış "Köle" bildi insanlar.

Şimdi ben şeref buldum sizlerin sâyesinde.

Ve yükseldi mertebem, insanların nezdinde.

Çünkü öğrendiler ki, kardeşiyim sizlerin.

Ve oğullarındanım hem "Yâkub Peygamber"in.

İnsanlar, sâyenizde bunları öğrendiler.

Ve ben, nazarlarında şimdi oldum mûteber.)

Kendisine zulmeden kardeşlerine, o gün,

Velhâsıl davranışı böyleydi o büyüğün.