13 - YÛSÜF ALEYHİSSELÂM

NİÇİN BANA BAKIYORSUN?

Yâkub Nebî, öğütler verip onbir oğluna,

Yolcu etti onları, sonra Mısır yoluna.

Nazar değmesin diye, dedi ki: (Gidince siz,

Mısıra, tek kapıdan, birlikte girmeyiniz.)

Onlar, bu nasîhate uyarak birer birer,

Hep ayrı kapılardan gidip şehre girdiler.

Gelip Yûsüf Nebîye dediler ki: (Ey azîz!

Getirdik, işte budur küçük birâderimiz.

Hem yaşlı babamızın size selâmları var.

Size, gıyâbınızda ediyor çok duâlar.)

Yûsüf aleyhisselâm, öncekine nisbetle,

Karşıladı onları daha büyük izzetle.

Bir yemek ziyâfeti tertîb etti onlara.

İkişerli olarak oturttu sofralara.

"Onbir kişi" idiler kardeşleri ve lâkin,

İkişer oturunca yalnız kaldı "Bünyâmin".

Birâderi "Yûsüf"ü hâtırlayıp o birden,

O ara, için için ağladı kederinden.

Düşündü: "Sağ olsaydı kardeşim Yûsüf eğer,

Beni de, onun ile oturturdu berâber."

Yûsüf Nebî görünce onu böyle neş'esiz,

Dedi ki: (Yalnız kaldı bakın bu kardeşiniz.)

Dediler: (Vardı onun, bir birâderi başka.

İsmi de Yûsüf olup, ölmüştü küçük yaşta.)

Yûsüf aleyhisselâm zor tuttu kendisini.

Yine açıklamadı onlara künyesini.

(Öyle ise arkadaş olayım ben de ona.)

Deyip, hemen oturttu onu kendi yanına.

Bünyâmin yemek yerken "hazreti Yûsüf" ile,

Sık sık onun yüzüne bakardı göz ucuyle.

Yûsüf aleyhisselâm farkedip bunu hemen,

Sordu: (Niçin yüzüme bakıyorsun böyle sen?)

Dedi ki: (Vefât eden Yûsüf adlı kardeşim,

Aynen size benzerdi, bakardım onun için.)

Nihâyet yatma vakti gelmişti o arada.

Yine iki kişiye verilmişti bir oda.

Hepsi, odalarına çekilip yattı, lâkin,

Yine aynı sebepten, yalnız kaldı "Bünyâmin".

Tekrâr hâtırlıyarak "Yûsüf"ün yokluğunu,

Kederinden ağlayıp, yâd etti yine onu.

Düşündü: "Şimdi Yûsüf sağ olsaydı burada,

Ben dahî kalır idim onunla bir odada."

Yûsüf Nebî görünce onu böyle mükedder,

Dedi: (Sen de benimle kalır mısın berâber?)

Diğer kardeşlerinden ayrılmış olduğuna,

Üzülerek, mecbûren "Peki" dedi o buna.

Çünkü Yûsüf Nebî'nin, kardeşi olduğunu,

Henüz anlamamıştı, bundandı mahzûnluğu.

Lâkin Hazreti Yûsüf, bu hâli anlıyarak,

Aldı onu yanına tek ve yalnız olarak.

Tesellî etmek için onun mahzûn kalbini,

Husûsî odasında yatırdı Bünyâmin'i.

Şimdilik hakîkatten habersizdi Bünyâmin.

Biraz sonra, herşeyi öğrenecekti lâkin.