12 - YÂKUB ALEYHİSSELÂM

PEYGAMBER GÖNDERİLMESİ

"Yâkub aleyhisselâm", dayısının evinde,

Kalarak, uzun müddet bulundu hizmetinde.

Ve onun kızı ile evlenerek sonradan,

"Yûsüf aleyhisselâm" doğdu bu hanımından.

Bu oğlunun dünyâya teşrîf ettiği sene,

Peygamber gönderildi Ken'an ahâlisine.

Ve ona, Hak teâlâ gönderdi ki şu vahyi:

(Îmân ve ibâdete dâvet et ahâliyi!)

Yâkub aleyhisselâm, bu vahyi alır almaz,

Bunu, dayısına da aynı gün eyledi arz.

Teşekkürler ederek iyilikleri için,

Ve "Ken'an"a gitmeye, istedi ondan izin.

O dedi ki: (Ey Yâkub, mâdem ki böyledir hâl,

Âilenle birlikte, revân ol yola derhâl.

Seninle uzun müddet yapmıştık arkadaşlık.

Görmedim senden aslâ bir kötülük, fenâlık.)

Beşyüz koyun ve sığır, bir o kadar katır, at,

Vererek, uğurladı onları kendi bizzât.

Vaktâ ki yaklaştılar onlar "Ken'an ili"ne,

Melekler müjde verdi, bunu birbirlerine.

Lâkin Îys, bilmiyordu iç yüzünü bu işin.

Dedi ki: (Ben lâyıktım Peygamber olmak için.)

Dörtyüz kişi toplayıp, kurdu kötü bir niyet.

"Onu öldürmek" için, yola çıktı pür hiddet.

"Yâkub Nebî", birini elçi gönderip Îys'e,

Buyurdu ki: (Git ondan, bir haber getir bize.)

O gidip gördü Îys'in o kötü niyetini.

Ve gelip arz eyledi hiddetle geldiğini.

Bu sefer de oğlunu çağırıp huzûruna,

Buyurdu ki: (Şimdi de, sen git Îys'in yanına.

Ona de ki: "Babamın, size selâmları var.

Diyor ki, sor bakalım, o niçin böyle yapar?

Biz, seninle kardeşiz herşeyden daha önce.

Aldın bütün malımı pederimiz ölünce.

Sen, benim helâkimi istedin haddi aşıp.

Ben evimi terk ettim, yanından uzaklaşıp.

Şimdi ise Peygamber eyledi beni Allah.

Bana inanır isen, bulursun ancak felâh".)

Oğlu "Peki" dedi ve giderek amcasına,

Ne tembîh etti ise, söyledi aynen ona.

Lâkin Îys, bunu dahî kabûl eylemeyince,

Yâkub aleyhisselâm duâ etti bir nice.

Dedi ki: (Yâ ilâhî, beni ve mü'minleri,

Kardeşimden gelecek zarardan eyle berî.)

Peygamberlik şefkat ve merhameti içinde,

Îmâna gelmesini istiyordu Îys'in de.

Az sonra iki taraf, birden karşılaştılar.

"Îys" ile "Yâkub Nebî" az ileri çıktılar.

Teke tek mücâdele başladı birden bire.

Îys'i, Yâkub Peygamber kaldırıp vurdu yere.

Daha sonra göğsünün üstüne oturarak,

Buyurdu ki: (Gördün mü, ne yaptı cenâbı Hak?)

Îys özür diliyerek, ağladı göz yaşiyle.

Oda kalkıp, hemence sarıldı kardeşiyle.

Îys dedi: (Affet beni, bildim ki Hak teâlâ,

Seni Peygamber yapıp, eyledi benden âlâ.)

Yâkub Peygamber dahî, buyurdu: (Ey kardeşim!

Benim de, şimdi ancak huzûra erdi içim.)