01 - ADEM ALEYHİSSELÂM

RESÛLULLAHIN ŞEFÂATİ

"Âdem aleyhisselâm", zelle'si sebebiyle,

Ağladı üçyüz sene, affolmak gâyesiyle.

Dedi ki: (Yâ ilâhî, evlâdımın içinden,

Öyle bir peygamberi yaratacaktın ki sen,

Şâyet sâdır olursa, benden bir küçük zelle,

Affedecektin beni, O'nun şefâatiyle.

Yâ ilâhî, işte o evlâdım hâtırına,

Affeyle bu babayı, bağışla beni O'na.)

Hak teâlâ buyurdu: (Nasıl bildin sen O'nu?)

Dedi ki: (Yâ ilâhî, yarattın ben kulunu.

Gözümü açar açmaz, baktım, Arş kenarında,

Yazılmış O'nun ismi, seninkinin yanında.

İsmin ile yan yana yazdığından ismini,

Anladım tâ o günden, O'nu çok sevdiğini.)

Hak teâlâ buyurdu: (O'nu yaratmasaydım,

Seni ve kâinâttan hiç bir şey yaratmazdım.

Şefâatçı olarak, O'nu gösterdiğinden,

Habîbim hürmetine, bağışladım seni ben.)

Sonra da Hak teâlâ, Kâbe büyüklüğünde,

Bir "Yâkut"u gönderdi yer yüzüne o günde.

O Cennet yâkutunu, şimdiki "Beytullah"ın,

Mahalline koydular, emri ile Allah’ın.

Sonra da buyurdu ki: (Arş altında yâ Âdem!

"Beytül mâmur" adıyla, vardır benim bir hânem.

Gökteki o beytimin yerine, bu dünyâya,

Bir binâ kurulmuştur, var şimdi sen oraya.

Nasıl tavâf ederse o hâneyi melekler,

Sen dahî tavâf eyle bu evi çok kereler.

Yâ Âdem, sen o evde namâz kıl ve an beni.

Ben de kabûl edeyim, duâ ile tövbeni.)

"Âdem Nebî", uyarak Rabbinin bu emrine,

O evi tavâf için, geldi Mekke şehrine.

"Hazret-i Havvâ" dahî, Cidde'den ayrılarak,

Hazret-i Âdem ile buluştu ilk olarak.

İkisi, uzun yıllar ayrı yaşamışlardı.

Ve firâk ateşiyle, yanıp yakılmışlardı.

Âdem Nebî, Havvâ’yı ilk defâ gördüğünde,

Rengi değiştiğinden, tanımadı ilk günde,

Cibrîl tanıştırınca, Âdem ile Havvâ'yı,

Sevince gark oldular hemen bundan dolayı.

Oradan berâberce, Minâ'ya yürüdüler.

Daha sonra, birlikte, Hindistân'a gittiler.

Hindistân beldesinde yaşarken Âdem Nebî,

Oradan yürüyerek, kırk defâ Hacca geldi.

Huzûr ve rahâtlıkla, yaşadılar çok yıllar.

Başka bir sıkıntıya, olmadılar giriftâr.

O seneler içinde, hem Havvâ vâlidemiz,

Yirmi doğum yaptı ve her biri oldu "ikiz".

Onlardan biri "erkek", diğeri "kız" olmuştu,

Tek olarak sâdece "Hazret-i Şît" doğmuştu.

Allah’ın sevgilisi, o "Resûl-i Kibriyâ",

Şît'in evlâtlarından, teşrîf etti dünyâya.

Âdem aleyhisselâm vefât edince, yine,

Gökten gelen Beytullah, çekildi gök yüzüne.

Evlâdı, bulup sonra önceki temelleri,

Taşlar ile çamurdan, yaptılar ilk "Kâbe"yi.