35 - MÛCİZELERİ

AĞACIN ŞEHÂDETİ

"Abdullah ibni Ömer" şöyle anlatır ki: (Biz,

O Server’le bir yere gidiyorduk ikimiz.

Yolda bir köylü ile karşılaştık bu defâ.

Ona suâl etti ki: (Ey köylü ne tarafa?)

(Evime gidiyorum) deyince, sordu hemen:

(Hayırlı bir iş yapmak ister misin peki sen?)

Köylü, merak içinde sordu ki: (O iş nedir?)

Buyurdu: (Allah'a ve bana îmân etmendir.

Yâni Allah'tan başka ilâh olmadığına,

Muhammed’in de Onun Resûlü olduğuna,

Şehâdet getirip de, eğer îmân edersen,

En hayırlı bir işi işlemiş olursun sen.)

Köylü suâl etti ki: (Şâhidin var mı buna?)

Buyurdu: (Elbette var, yeter ki inan bana.

Meselâ şu ilerde gördüğün ağaç dahî,

Buna şehâdet edip, inanır bizâtihî.)

Velhâsıl Resûlullah buyurup böyle ona,

O ağaca seslenip, çağırdı huzûruna.

Ağaç, derhâl bir sağa, bir sola eğilerek,

Çıkıp geldi Resûl’ün yanına yürüyerek.

“Kelime-i şehâdet” getirip sonra yine,

Geri dönüp, tekrârdan giriverdi yerine.

Köylü şâhit olunca bu hâle bizâtihî,

Şehâdeti söyleyip îmân etti o dahî.)

Ve yine "İbni Fürek" nakleder ki şöylece:

(O server, karanlıkta yürüyordu bir gece.

O zaman Tâif'te ve harpte bulunuyorduk.

Cümle eshâb-ı kirâm uykusuz ve yorgunduk.

Peygamber-i zîşân da, yorgunluktan bir nice,

Mübârek gözlerini zor açardı o gece.

İşte böyle uykusuz vaziyette giderken,

Karanlıkta, önüne bir “Ağaç” çıktı birden.

Tam çarpacak idi ki, o ağaç birdenbire,

Yukardan aşağıya ayrıldı tam ikiye.

Onların arasından geçip gitti o Server.

O ağaç, o hâliyle kaldı uzun seneler.)

"Enes bin Mâlik" dahî nakleder ki: (O Server,

Bir avuç “Çakıl taşı” aldı yerden bir sefer.

O mübârek avcuna girer girmez o taşlar,

Kendi lisânlarıyla bir zikre başladılar.

Sonra döktü “hazret-i Ebû Bekr”'in eline.

Onun elinde dahî zikretti onlar yine.

Sonra başka eshâbın ellerine verdiler.

Fakat başkalarında artık zikretmediler.)

"Hazreti Abbâs" dahî, diyor ki: (Fahr-i cihân,

Bana ve evlâdıma duâ etse ne zaman,

Kapı eşikleriyle duvarlardan, ekserî,

İşitirdik hepimiz, (Âmîn! Âmîn!) sesleri.)