ŞİİRLERLE MENKIBELER

PEYGAMBER EFENDİMİZİN HAYATI - 2

 

1.Cild

 Kitap       Web

2.Cild

 

Peygamber (Aleyhisselâm) Efendimizin Hayatı

 

03 -

Peygamberler

04 -

Dört Büyük Halife

 

 

05 -

Eshâb-ı Kiram

06 -

Büyük İmâmlar

 

 

07 -

Anadolu Evliyâları

08 -

Buhârâ Evliyâları

 

 

09 -

Horasan Evliyâları

10 -

Rehber İnsanlar

 

11 -

Güzel Nasihatlar

12 -

İmân ve Namaz

35 - MÛCİZELERİ

ZARAR YAPAMADILAR

 

Mugîre oğulları kabîlesinden biri,

Öldürmek istemişti Sevgili Peygamberi.

 

Kendisini arayıp, buldu tenhâ bir yerde.

Arkasından, sessizce yaklaştı pek ziyâde.

 

Tam saldıracaktı ki, görmez oldu gözleri.

Göremedi bir türlü Sevgili Peygamberi.

 

Sesini işitiyor, göremiyordu fakat.

Zîrâ iki gözü de “Kör” olmuştu o sâat.

 

"Şeybe bin Osmân" dahî, îmân etmeden önce,

Allah'ın Resûlüne düşman idi bir nice.

 

Müşrik saflarındaydı hattâ o "Huneyn" günü.

Hep tâkip ediyordu Allah'ın Resûlünü.

 

Babası ve amcası öldürülmüştü zîrâ.

İntikam alacaktı Resûl’den aklı sıra.

 

Nihâyet tenhâ yerde, gördü Onu bir zaman.

Öldürmek maksadıyla, yaklaştı arkasından.

 

Tam vuracak idi ki kılıcını, o ara,

Vaz geçip, hızla kaçtı oradan uzaklara.

 

Sebebi sorulunca, dedi: (Tam vuracaktım.

O anda şiddetli bir “Ateş” gördüm ve kaçtım.

 

Eğer Ona vursaydım, yanardım o ateşte.

Çok acele kaçmamın sebebi budur işte.

 

Buna rağmen O bana, yine edip merhamet,

Kaçtığımı görünce, yanına etti dâvet.

 

Ve mübârek elini, göğsüme koydu benim.

O anda kendisini, herşeyden fazla sevdim.

 

Az önce düşmanımken, “Dost” oldu bana o an.

Ve Ona, "bin cân" ile oldum âşık ve hayrân.

 

Bana buyurdular ki: (Haydi gel, bana yaklaş.

Sen dahî bizim safta, düşmana karşı savaş.)

 

(Peki) deyip, Resûl’le gelip omuz omuza,

Kâfirlere, şiddetle geçtim bir taarruza.

 

O sırada karşıma çıksaydı “Babam” dahî,

Yine de hiç dinlemez, öldürürdüm Vallahi.)

 

"Fudâle bin Amr" dahî, anlatır ki şöylece:

Îmâna gelmemiştim Mekke fethinden önce.

 

Hattâ Resûlullah'a düşmanlık besliyordum.

Onu, tenhâ bir yerde öldürmek istiyordum.

 

Arayıp, kendisini buldum tavâf ederken.

"Tam fırsattır" diyerek, yaklaştım Ona hemen.

 

Eteğimin altında, gizli idi kılıcım.

O anda kendisine büyüktü kin ve hıncım.

 

İyice yaklaşınca, bana bakıp O derhâl,

(Hey, sen Füdâle misin?) diyerek etti suâl.

 

Ben de (Evet) deyince, yine suâl etti ki:

(Doğru söyle, şu anda ne düşünürsün peki?)

 

Ben, (Hiç bir şey) deyince, gülümsedi o zaman.

Mağfiret talep etti, benim için Allah'tan.

 

Ve mübârek elini, göğsüme koydu benim.

O anda kendisini, herşeyden fazla sevdim.

Bir Önceki Sayfaya GiderBu Kitabın Ana Sayfasına GiderBir Sonraki Sayfaya Gider

Abdüllatif Uyan