33 - FAZÎLET ve ÜSTÜNLÜKLERİ

CEHENNEMDEKİ MÜ'MİNLER -1

Mîzânda günâhları ağır gelen mü'minler,

Topluca “Cehennem”e doğru sevkedilirler.

Ateşe yaklaşınca korkup çekinirler pek.

Ve haykırmak isterler (Yâ Muhammed!) diyerek.

Lâkin “Mâlik”i görüp, onun azametinden,

Peygamberin ismini unuturlar âniden.

Sorar Mâlik onlara: (Siz hangi kavimsiniz?)

Derler ki: (Üstlerine Kur'ân inen kavimiz.)

O der ki: (Muhammed'e inmiş idi o Kur'ân.)

Peygamberin ismini duyunca onlar ondan,

Hep birden haykırırlar ve derler ki: (İşte biz,

Muhammed ümmetinden günâhkar kimseleriz.)

Ve Mâlik'e derler ki: (Biraz izin ver bize.

Oturup ağlıyalım şu fecî hâlimize.)

Mâlik izin verince ağlarlar ki o kadar,

Sonunda gözlerinden “Yaş” yerine “Kan” akar.

Mâlik der ki: (Ne güzel sizin bu ağlamanız.

Ama keşke dünyâda böyle ağlasaydınız.

O ağlama, ateşten korurdu belki sizi.

Lâkin bu ağlamanın şimdi yok fâidesi.)

Sonra bir zebânîye verir ki bir tâlîmât,

(Sen bu müslümânların hepsini ateşe at!)

Ve lâkin Cehenneme düşerken o mü'minler,

"Lâ ilâhe illallah!" diye feryât ederler.

Kelime-i tevhîdin sesi ile o ara,

Ateş, o mü'minlerden kaçar çok uzaklara.

Mâlik bunu görünce, emir verir ki: (Yâ Nâr!

Tut bu mü'minleri ki, çok günâhkârdır bunlar.)

Ateş der ki: (Ey Mâlik, ben tutacağım, fakat,

Lâ ilâhe illallah diyorlar bu cemâat.)

Bir daha emir verir "Onları tutsun" diye.

Lâkin ateş, onlardan kaçar yine geriye.

Mâlik der ki: (Ey ateş, tut ki o kimseleri,

Zîrâ Hak teâlânın böyledir bize emri.)

O zaman mü'minleri “Ateş” gelir yakalar.

Günâhlarına göre, az veyâ fazla yakar.

Mâlik der: (Yüzlerini yakma ki şimdi hele,

Zîrâ secde ettiler Allah'a o yüzlerle.

Yine kalplerini de yakma ki hiç onların,

Zîrâ o gönüllerde nûru parlar îmânın.)

Hak teâlâ, Cibrîl'e buyurur ki: (Git hemen!

Ümmet-i Muhammedin sor hâlini Mâlik'ten).

Mâlik der: (Pek fenâdır, dayanılmaz buna hiç.

Yandı her tarafları yüz ve kalpleri hariç.

Bu yerlerde, îmânın nûru olduğu için,

Buraları yakmaya gücü yoktur ateşin.)

Cibrîl der ki: (Kaldır da bir an perdelerini,

Müşâhede edeyim ben dahî hâllerini.)