31 - VEFÂTI

CENNETTE ARKADAŞIM

Resûlullah, kamçıyı hazreti Ukâşe’ye,

Verince, sahâbîler düştüler endîşeye.

Hazreti Ebû Bekir ve hazreti Ömerden,

Sonra “hazreti Alî” ayağa kalktı hemen.

Dedi ki: (Yâ Ukâşe, Peygambere vurmana,

Gönlümüz râzı değil, o kamçıyı vur bana.

İşte sırtım ve karnım, istersen yüz defâ vur.

Ama Resûlullaha hiç dokunma, ne olur.)

Peygamber Efendimiz görünce de bu hâli,

Ona buyurdular ki: (Sen de otur yâ Alî!)

Hazreti Alî dahî oturunca, bu sefer,

Hazreti “Hasan” ile “Hüseyin” de geldiler.

Dediler: (Yâ Ukâşe, bilirsin ki sen dahî,

Bizler, Resûlullahın torunuyuz Vallahi.

Bunun için, istersen yüz defâ vur da bize,

Bir defâ bile olsun, hiç vurma dedemize.)

O Server buyurdu ki görür görmez bunları:

(Siz dahî oturunuz ey gözümün nûrları.)

Hazreti Ukâşeye, o Allahın Habîbi,

Buyurdu: (Yâ Ukâşe, vur sen de bana haydi.)

Ukâşe hazretleri dedi ki: (Ama benim,

Sen vurduğun vakitte, açık idi bedenim.)

O zaman o mübârek sırtlarını açtılar.

Sahâbenin cümlesi bu hâle ağlaştılar.

Dediler: (Yâ Ukâşe, Peygamber-i zîşânın,

Mübârek vücûduna şimdi vuracak mısın?)

Herkes merak içinde bekleşirken, bu kere,

Ukâşe hazretleri yaklaştı o Server'e.

Mübârek sırtındaki o “Mühr-ü nübüvvet”i,

Gözyaşları içinde eğilip öpüverdi.

Dedi ki: (Anam babam, canım sana fedâdır.

Sana kısas yapmaya, kimde cesâret vardır?

Mübârek vücûduna vurup seni üzmeye,

Gücü yeten kim vardır zâtını incitmeye?)

Resûlullah buyurdu: (Hayır, ya vuracaksın,

Yâhut da o hakkını, sen bağışlıyacaksın.)

Dedi ki: (Bağışladım onu yâ Resûlallah!

Beni de kıyâmette, bağışlar mı ki Allah?)

O zaman Resûlullah buyurdu: (Ey insanlar!

Biliniz ki Cennette, bana yâr bir kimse var.

Merak ediyorsanız "O kişi kimdir?" diye,

Öyleyse nazar edin, siz şu pîr-i fânîye.)

Resûlullah, eshâba böyle buyurduğunda,

“Hazreti Ukâşe”ye bakıyordu o anda.

Bilcümle sahâbîler ona gıbta ettiler.

Gelip, iki gözünün arasından öptüler.

Dediler: (Yâ Ukâşe, sen ne çok bahtiyârsın.

Zîrâ Resûlullaha Cennette arkadaşsın.)