31 - VEFÂTI

BENİ NASIL BULDUNUZ ?

Hicretin onbirinci senesinde, bir daha,

Cibrîl aleyhisselâm, geldi Resûlullaha.

Kur’ânı, baştan sona etti ona kırâat.

Bir değil, “İki defâ” okudu ogün fakat.

Önceki senelerde gediğinde Cebrâil,

“Bir defâ” okuyordu halbuki, iki değil.

Cibrîl-i emîn ile Resûl'e cenâbı Hak,

O gün “Nasr sûresi”ni gönderdi son olarak.

Rabbimiz bu âyette buyurdu ki meâlen:

(Sana zafer ve yardım geldiğinden Rabbinden,

Görürsün ki insanlar, Allahü teâlânın,

Dîni olan islâma girerler akın akın.

O zaman sen Rabbine hamd eyle ve tövbe et.

Çünkü her istiğfârı kabûl eder O elbet.)

Peygamber Efendimiz, hazret-i Cebrâil’den,

Bu âyeti dinleyip buyurdular ki hemen:

(Yâ Cebrâil, şu anda öyle ki benim zannım,

Yaklaştı bu dünyâya vedâ etme zamanım.)

Cibrîl aleyhisselâm cevâben bu sözüne,

Bir âyet-i kerîme okudu kendisine.

Rabbimiz bu âyette şöyle buyurmaktadır:

(Âhiret, senin için dünyâdan hayırlıdır.)

Peygamber Efendimiz, Medînede bulunan,

Sahâbeyi, mescide dâvet etti o zaman.

Bir hutbe okudu ki, onu dinliyenlerin,

Ağlayıp, gözlerinden yaş aktı herbirinin.

Buyurdu: (Ey insanlar, sizin Peygamberiniz,

Olarak beni nasıl buldunuz, söyleyiniz.)

Cümle eshâb-ı kirâm, dedi: (Cenâbı Allah,

Bol bol hayırlar versin sana yâ Resûlallah!

Çünkü sen, bizim için şefkatli baba idin.

Ve yine yol gösteren bir ağabey gibiydin.

Allahü teâlânın sana lütfeylediği,

Peygamberliğin ile, bu şerefli teblîği,

Hakkı ile yerine getirdin hiç şüphesiz.

Ve bize, bu teblîği tam yaptın, biz şâhidiz.

Güzel nasîhatınla, bizi Allah yoluna,

İslâma dâvet ettin, şâhidiz bizler buna.

Allahü teâlâ da, bu yaptığına senin,

En iyi karşılıklar sana ihsân eylesin.)

Sonra da hitâb edip sevgili eshâbına,

Buyurdu: (Ey mü’minler, şimdi Allah aşkına,

Kimin bende bir hakkı var ise, gelip alsın.

Bu dünyâda alsın ki, âhirete kalmasın.)

Resûlullah, ikinci ve üçüncü defâlar,

Bu dâveti, üç defâ yine tekrârladılar.

O sırada birisi, ayağa kalktı hemen.

“Hazreti Ukâşe”ydi, bu kişi sahâbeden.

Çok yaşlı, pîr-i fânî idi ki hem de bu zât,

Peygamber-i zîşânın yanına vardı bizzât.