27 - MEKKE'NİN FETHİ

KÂBEYE GİREN KURTULUR

İslâm ordularının haşmetini görerek,

“Ebû Süfyân”ın kalbi yumuşamış idi pek.

Dedi: "Rum kayserini ve Acem kisrâsını,

Gördüm hem de bunların mülk ve saltanatını.

Fakat hiçbirisinde yoktu böyle ihtişâm.

Bu ordu, herbirinden daha güçlü, muazzam.

Bu kudretli orduya kimse karşı koyamaz.

Hiçbir ordu, bunlara, aslâ baş kaldıramaz."

Bunları düşünerek tuttu Mekke yolunu.

İslâmın bu haşmeti, etkilemişti onu.

Gelip Kureyşlilere dedi ki: (Ey insanlar!

Tâ yanıbaşınıza sokulmuş müslümânlar.

Öyle büyük orduyla gelmiş ki hem Muhammed,

Karşısında durmanın imkânı yoktur elbet.

Boş yere kendinizi aldatmayın şimdi siz.

Müslümân olunuz ki, kurtulabilesiniz.

Her kim Ebû Süfyânın evine girer ise,

Kendisini ölümden halâs eder o kimse.

Ve her kim, Beytullaha sığınırsa eğer ki,

O da, öldürülmekten kurtulur elbette ki.

Her kim de, kapanırsa, girip kendi evine,

Onlar da kurtulurlar, ölümden elbet yine.)

Bu sözler üzerine, korkudan Mekkeliler,

Koşarak, bu üç yerden birisine girdiler.

Onikibin müslümân ve Server-i kâinât,

“Zîtuvâ” mevkiinde toplanmıştı o sâat.

“Âlemlerin sultânı” hatırladı ki hemen:

Tam sekiz sene önce ayrılmıştı Mekkeden.

Müşrikler sarmış idi seâdethânesini.

Öldürmek isterlerdi o gece kendisini.

O, Yâsin-i şerîften âyetler okuyarak,

Çıkmıştı hânesinden âşikâre olarak.

Kimseye görünmeden, “Ebû Bekr”in yanına,

Gitmiş ve oradan da, varmıştı “Sevr dağı”na.

Mekke hudutlarından ayrılmadan hem dahî,

Demişti ki: "Ey Mekke, bilirim ki Vallahi,

Sen, bu dünyâ yüzünde, en hayırlı mekânsın.

Ben ve Allah katında, en sevgili olansın.

Zorla çıkarılmamış olsa idim eğer ben,

Bilmiş ol ki, hiç senden ayrılmazdım katiyyen."

Böyle düşündüğünde, Cebrâil gelmiş idi.

Tekrar döneceğini Ona müjdelemişti.

Kendilerinden kat kat üstün düşmana karşı,

Nasıl kazanmışlardı yapılan her savaşı.

Şimdiyse "Oniki bin" kişi vardı yanında.

Hepsi, pervâne gibi, dönerdi etrâfında.

Mekkeye girmek için, emir bekliyorlardı.

Resûlullah, o anda bunları hâtırladı.

Ve bütün bunlar için, hamdeyleyip Rabbine,

Başını, tevâzûyla eğiverdi önüne.