26 - MÛTE GAZÂSI

RUMLAR KAÇIYOR

“Abdullah bin Revâha” vaktâ ki oldu şehîd,

Teslim aldı sancağı hemen “Hâlid bin Velîd”.

Bu yeni kumandanın peşinden, mücâhidler,

Yeniden güç kazanıp, saldırıya geçtiler.

Büyük bir cesâret ve mahâretle o vakit,

Çarpışma yapıyordu o gün hazreti Hâlid,

Bir aralık “Kutbe bin Katâde” hazretleri,

Tekbîr sedâlarıyle hücûm edip ileri,

Havaya kaldırarak kılıcını âniden,

Düşman kumandanının boynuna çaldı birden.

Başı düşüp, top gibi yuvarlandı yerlerde.

Bu fecî manzarayı gördü Rum erleri de.

Kumandanları ölen düşmanların morali,

Bozulmuş ve ortalık karışmıştı bir hayli.

Zâten akşam olmuş ve bitmişti o gün savaş.

Herkes karargâhına dönmüştü yavaş yavaş.

Savaşa, ertesi günü devâm edilecekti.

“Hâlid”, harp tekniğinde pek mâhir kimse idi.

Sabah, başka taktikle çıkıp karşılarına,

Döndürmek istiyordu düşmanları şaşkına.

O gece, askerine verip hemen emrini,

“Ön” ve “arka” safların değiştirdi yerini.

Sağ'da çarpışanları, geçirdi sol tarafa.

Soldakileri ise, sağ'a aldı bu defâ.

“Tekbîr” sedâlarıyla o sabah mücâhidler,

Düşmanın üzerine saldırıya geçtiler.

Lâkin rum askerleri, şaşkına dönmüşlerdi.

Zîrâ bu kimseleri ilk defâ görmüşlerdi.

Bu durum karşısında dediler ki: (Herhâlde,

Takviye kuvvetleri aldılar fevkalâde.)

Bu şekilde düşünüp, paniğe kapıldılar.

Moralleri bozulup, geri adım attılar.

Şânlı sahâbîler de, bunu fırsat bilerek,

Çullandılar rumlara tekbîrler getirerek.

Ekin biçer misâli o rum kâfirlerini,

Kılıçtan geçirdiler, binlerce erlerini.

“Hâlid ibni Velîd”in, o gün Mûte cenginde,

Hilâfsız "Dokuz kılıç" kırılmıştı elinde.

Bozguna uğramıştı nihâyet rum erleri.

Mü’minlerin önünden kaçıyorlardı geri.

“Üçbin” mücâhid gâzi, “Yüzbin” düşmanı, o gün,

Hezîmete uğrattı, duâsıyle Resûl’ün.

Allahın yardımıyle, bu harpte mücâhidler,

Onbinlerce düşmanı kılıçtan geçirdiler.

Yalnız “Onbeş” şehîdle, bu harp bitirilmişti.

Ve böylece Bizans’a, haddi bildirilmişti.

İslâm mücâhidleri, cenk ederken bu yerde,

Mescidde otururdu aynı gün o Server de.

Eshâb da karşısında oturuyordu o gün.

Üzüntülü olduğu belli idi Resûl’ün.

Hiçbir şey konuşmuyor, sükût ediyordu hep.

Sahâbe-i kirâm da üzgündü bundan sebep.

Fakat edeblerinden, bu hâle sebep olan,

Şeyi, Resûlullaha soramazlardı o an.