24 - HAYBERİN FETHİ

HAYDİ YÜRÜ YÂ ALÎ!

Resûl teşvîk edince eshâbını cidâle,

Hepsi arslan kesilip, başladılar kıtâle.

Ve bir anda saldırıp, atıldılar ileri.

Göklerde yankılandı “Allah Allah!” sesleri.

Lâkin Hayber kalesi, sarp ve muhkem idi pek.

Kolay olmıyacaktı, o kaleyi fethetmek.

Üzülmeye başladı bu yüzden sahâbîler.

Gelip, Resûlullaha bu hâli arz ettiler.

Şöyle duâ etti ki Allahın Sevgilisi:

(Yâ ilâhî yardım et, düşsün Hayber kalesi.)

Muhâcir ve ensârdan gurup gurup mü’minler,

Hücûm ettilerse de, düşmedi yine Hayber.

“Hazreti Ömer” dahî, verdi bir “Hücûm!” emri.

Lâkin fetih müyesser olmayıp, döndü geri.

Sonra “Sıddîk-ı ekber” sancağı aldı ele.

Çok gayret ettiyse de, düşmedi yine kale.

O Server buyurdu ki: (Yârın ben bu sancağı,

Birine veririm ki, fetheder bu kal’ayı.)

Allahın Resûlünün bu sözü üzerine,

Bir merak ve heyecân düştü eshâb içine.

Derlerdi ki: (Acabâ sancağı kim alacak?

Ve acabâ bu şeref, kime nasîb olacak?)

O gece, hep bunları düşündü mücâhidler.

Bunu merak ederek, sabahı zor ettiler.

Zîrâ o arslanların istiyordu ki hepsi,

Râzı olsun kendinden, Allahın Sevgilisi.

Ömürleri boyunca, hep bunu istediler.

Uğrunda, seve seve can fedâ eylediler.

O sabah Resûlullah dışarı teşrîf edip,

Buyurdu ki: (Nerdedir Alî bin Ebî Tâlip?)

Dediler ki: (Alî’nin şu an gözü ağrıyor.

Ağrıdan, ayağının ucunu göremiyor.)

Buyurdular ki: (Olsun, getirin onu bana!)

Yardımla getirdiler Resûl'ün huzûruna.

Şifâ bulması için, duâ etti o Server:

(Yâ ilâhî, Alînin gözlerine şifâ ver.)

Ve mübârek elini sürünce gözlerine,

Kurtuldu hastalıktan, Resûl’ün hürmetine.

Öyle ki, o ağrıdan kalmadı hiçbir eser.

Zîrâ duâ etmişti kendisine o Server.

Ve duâ eyledi ki: (Yâ ilâhel âlemîn!

Cümle sıkıntılardan Alî’yi eyle emîn.)

Sonra kendi eliyle, Ona zırh giydirerek,

Kendi kılıcını da bizzât Ona vererek,

İslâmın beyaz renkli sancağını, eline,

Verip buyurdular ki: (Git düşman üzerine!)

Peşinden kendisine buyurdu ki hem dahî:

(Hayber’i fethetmeden geri dönme yâ Alî!

Ulaşıncaya kadar, zaferi sana Hakk’ın,

Çarpış yehûdîlerle, arkana bakma sakın.)

Hazreti Alî dahî, dedi: (Yâ Resûlallah!

Anam babam ve canım fedâdır sana Vallah.

Onlar dahî islâma girinceye kadar ben,

Gidip çarpışacağım, hiç arkama dönmeden.)