22 - HUDEYBİYE SULHNÂMESİ

MEDÎNEYE DÖNDÜLER

Hazreti "Ebû Cendel", gelip Resûlullaha,

(Beni kurtarın!) diye başladı ağlamaya.

Zîrâ ona, müşrikler, müslümân olduğundan,

Dayanılmaz cefâlar yaparlardı durmadan.

Lâkin müşrikler ile yapılan sözleşmenin,

Maddelerinden biri, şöyleydi aynen metin:

(Bir müşrik, îmân edip sığınsa mü'minlere,

Teslim edilecektir tekrâr Mekkelilere.)

Üstelik bu müslümân, oğlu idi "Süheyl"in.

O da, temsilcisiydi andlaşmada Kureyş'in.

Oğlunu, çeke çeke geriye götürürken,

Feryâd ediyordu ki: (Kurtarın beni lütfen!

Niçin veriyorsunuz beni bu müşriklere?

Tahammülüm kalmadı artık işkencelere.)

Bu içli yalvarışa, üzüldüler bî hesâb.

Ağlamaya başladı Resûlullah ve eshâb.

Buna, müşrikler bile dayanamayıp hattâ,

Dediler: (Yâ Muhammed, sen üzülme bu babta.

Onu, himâyemize alırız gidince biz.

İşkence çekmesine aslâ izin vermeyiz.)

Müşrikler, bu husûsta eyleyince böyle arz,

Resûlullah ve eshâb, râhatladılar biraz.

Mekke fethinden sonra, "Süheyl" de etti îmân.

Böylece o da oldu sahâbe-i kirâmdan.

Velhâsıl sulhnâmenin imzâsını tâkîben,

Müşrikler ayrılarak, Mekkeye döndü hemen.

Zâhirde, mü'minlerin aleyhindeymiş gibi,

Olan maddeler için, müşrikler sevinçliydi.

Halbuki bu andlaşma, müşriklerden ziyâde,

"Mü'minlerin lehine" olmuştu fevkalâde.

Bu, müslümânlar için bir "Zafer" oluyordu.

Zîrâ "Devlet" olduğu kabûl ediliyordu.

Bu andlaşma gereği, müşrikler ara sıra,

Gidecek olsa idi Şam'a, yâhut Mısır'a,

Yolda, Medîneye de uğrasalar eğer ki,

Sağlanmış olacaktı can ve mal emniyeti.

Böylece o müşrikler, Medîneye gelerek,

Eshâbın güzel huy ve ahlâkını görerek,

Hayrân olup, "İslâm"ı  içten seveceklerdi.

Ve müslümân olmakla şerefleneceklerdi.

Velhâsıl buyurdu ki eshâba Efendimiz:

(Şimdi hepiniz kalkıp, kurbânları kesiniz.)

Sonra, yine Resûl'ün emriyle sahâbîler,

Tıraş olup, ihrâmdan çıktılar birer birer.

O Server'in berberi olan "hazreti Hıraş",

Hazreti Peygamberin saçını etti tıraş.

O mübârek saçları, yere düşmeden önce,

Havada kapıştılar sahâbîler hemence.

Eshâb, Hudeybiyede kalmışlardı yirmi gün.

Geri dönüş yaptılar, emri ile Resûl'ün.

Yolda, Resûlullaha geldi "Fetih" sûresi.

Bu "Müjde" haberiyle sevindiler cümlesi.

Peygamber Efendimiz, eshâbiyle nihâyet,

O nûrlu Medîneye, "Zafer"le etti avdet.