22 - HUDEYBİYE SULHNÂMESİ

MECBÛREN ANLAŞTILAR

Sayıları "Bindörtyüz" olan bu sahâbîler,

O gün bîat ettiler Resûl'le birer birer.

Dediler: (Biz hepimiz, muntazırız emrine.

Bize ne emredersen, getiririz yerine.

Düşman ile çarpışıp, ya Mekkeyi alırız.

Yâhut da, bu uğurda tek tek şehîd oluruz.)

Resûl'e bu şekilde söyleyip birer birer,

(Ölmek var, dönmek yoktur!) diyerek söz verdiler.

Sonra, kılıçlarını çekerek kınlarından,

İşâret beklediler Resûl-i kibriyâdan.

Ve lâkin bu esnâda, islâm karargâhını,

Gözetliyen câsûslar, tesbît etti bu ânı.

Gelip haber verdiler, Kureyş müşriklerine.

Bu sebepten hepsinin, korku düştü içine.

O gece, müşriklerden "Elli" kadar atlılar,

İslâm askerlerine ânîden saldırdılar.

Ve lâkin nöbetçiler, verdiler derslerini.

Kıskıvrak yakalayıp, bağladılar hepsini.

Resûlullah, onların kimini hapsederek,

Yine bir kısmını da, bıraktı affederek.

Müşrikler ertesi gün, tekrâr baskın yaptılar.

Lâkin müslümânlarca yine yakalandılar.

O zaman o müşrikler, anladı ki böylece:

Müslümânlar hazırlar savaşa gün ve gece.

"Onlar da, bize baskın yaparsa bugün yârın,"

Diye, bir korku düştü kalplerine küffârın.

Kendi aralarında yaparak istişâre,

Dediler: (Anlaşalım, zîrâ yok başka çâre.)

Ve hemen "Süheyl ibni Amr"ın başkanlığında,

Bir elçi heyetini gönderdiler ânında.

Peygamber Efendimiz, Kureyş elçilerini,

Kabûl edip, dinledi arzû isteklerini.

Elçiler dediler ki: (Tutup hapsettiğiniz,

Kureyşli müşrikleri salmanızı isteriz.)

Peygamber Efendimiz, buyurdu ki cevâben:

(Benim eshâbımı da, siz tuttunuz esâsen.

Siz benim eshâbımı salmazsanız eğer ki,

Ben de, o esîrleri bırakmam elbette ki.)

"Süheyl" cevap verdi ki: (Doğrudur, haklısınız.

Bize, adâletli ve insâflı davrandınız.)

Ve "hazreti Osmân"la, on kadar sahâbînin,

Bırakılmalarını sağladı hemen ilkin.

Ve bunun üzerine, o Sevgili Peygamber,

O esîr müşrikleri derhâl salıverdiler.

Sonra o elçilerle, konuşmalar yapıldı.

Nihâyet netîcede, andlaşmaya varıldı.

O gün, müslümânlarla müşrikler arasında,

Andlaşma yapılması, çok mühimdi aslında.

Zîrâ müslümânların, bir "Devlet" olduğunu,

Onlar da kabûl etmiş, tasdikliyordu bunu.

Bu, müslümânlar için, bir "Zafer"di esâsen.

Bunu, o müşrikler de kabûl etmişti zâten.

Sıra, yazılmasına gelmişti sözleşmenin.

Kâtip, "Hazreti Alî" seçildi bunun için.