22 - HUDEYBİYE SULHNÂMESİ

ONU DA DİNLEMEDİLER

"Urve" devâm ederek, dedi: (Ey Kureyşliler!

Ne zannediyorsunuz müslümânları sizler?

Ne kadar elinizi, siz kılıca atsanız,

Ve ne kadar, ne türlü çâreye başvursanız,

Muhammed'in kılını, size teslim etmezler.

El sürmenize bile, aslâ izin vermezler.

Böyleyken, O andlaşma teklîf ediyor bize.

Bunu kabûl eylemek bizim fâidemize.)

Dinledi Kureyşliler "Urve"nin sözlerini.

Dediler: (Dinlemeyiz biz senin bu re'yini.

Biz ittifak ettik ki, şimdi geri gideler.

Ertesi sene gelip, ziyâret eyliyeler.)

Hattâ kaba davranıp "Urve"ye bu sebepten,

Böylece onu kırıp ve darılttılar hepten.

Allahın Sevgilisi, Kureyş kâfirlerinin,

Bu husûsta fikrini öğrenebilmek için.

Gönderdi elçi diye "Hırâş bin Ümeyye"yi.

Kureyş, kaba davrandı bu sahâbîye dahî.

Devesini alarak, hemen kesip yediler.

Hattâ öldürmek için, üstüne yürüdüler.

O, güç belâ kurtulup, geriye döndü yine.

Arz etti vaziyeti, Allahın Habîbine.

Peygamber Efendimiz, öğrenince bu hâli,

Yapılan hakârete, üzüldüler bir hayli.

O ara biri çıktı Kureyş karargâhından.

Onu, "Elçi" olarak gönderirlerdi o an

"Ehâbiş" kabîlesi reîsi idi bu zât.

İsmi de "Huleys" olup, geliyordu o bizzât.

Resûl onu görünce, buyurdu ki: (Bu gelen,

İbâdet ve kurbâna, saygı, hürmet gösteren,

Bir kabîledendir ki, ey eshâbım şimdi siz,

Kurbânlık develeri, ona doğru sürünüz.)

Resûl'ün bu emriyle, hemence sahâbîler,

Kurbânlık develeri, ona doğru sürdüler.

Ayrıca bir ağızdan "Lebbeyk! Lebbeyk!" diyerek,

Gökleri çınlattılar tekbîrler getirerek.

"Huleys", bu manzaraya bakarak uzun uzun,

Gözleri yaşardı ve üzülüp oldu mahzûn.

Ve kendi kendisine dedi ki: "Hakîkaten,

Yok başka gâyeleri Kâbeyi ziyâretten.

Bu işe mâni olmak, ne kötü harekettir.

Zîrâ tavâf ve kurbân, güzel bir ibâdettir.

Kâbenin sâhibine yemîn ederim ki ben,

Kureyş helâk olacak, bu yanlış hareketten."

Onun düşüncesini bildi Fahr-i kâinât.

Buyurdu ki: (Ey Huleys, evet, öyle hakîkat.)

"Huleys", bakmak istedi Allahın Resûlüne.

Ve lâkin hayâsından, bakamadı yüzüne.

Geri dönüp, Kureyş'e dedi: (Beni dinleyin!

Kâbeyi ziyâretten onları men etmeyin.

Ben doğru bulmuyorum bunu men etmenizi.

Ve îkâz ediyorum, bu yanlış işten sizi.)

Müşrikler, onu dahî yine dinlemediler.

Ve hattâ kendisine (Sen câhilsin) dediler.