ŞİİRLERLE MENKIBELER

PEYGAMBER EFENDİMİZİN HAYATI - 2

 

1.Cild

 Kitap       Web

2.Cild

 

Peygamber (Aleyhisselâm) Efendimizin Hayatı

 

03 -

Peygamberler

04 -

Dört Büyük Halife

 

 

05 -

Eshâb-ı Kiram

06 -

Büyük İmâmlar

 

 

07 -

Anadolu Evliyâları

08 -

Buhârâ Evliyâları

 

 

09 -

Horasan Evliyâları

10 -

Rehber İnsanlar

 

11 -

Güzel Nasihatlar

12 -

İmân ve Namaz

20 - HENDEK GAZÂSI

KASIRGA BAŞLADI 

 

O gece, ortalığı çok müthiş bir "Karanlık",

Bastırdı ki, göz gözü göremiyordu artık.

 

Ve bir "Rüzgâr" esti ki, çok şiddetli ve ânî,

Bunu, şöyle anlatır "Huzeyfe-i Yemânî":

 

Bir "Karanlık" bastı ki o gece bir aralık,

Bir gece görmemiştim ondan daha karanlık.

 

Ve gök gürültüsünü andıran bir ses ile,

Çok şiddetli bir "Rüzgâr" başlamıştı esmeye.

 

Biz, şiddetli "Açlık" ve "Soğuk"tan titriyorduk.

Bulunduğumuz yerde, büzülmüş bekliyorduk.

 

O zaman Resûlullah, eshâbına hitâben,

Buyurdu: (Kim küffârın yanına varıp hemen,

 

Onların ahvâlini inceleyip de bir bir,

Ve oradan ayrılıp, bana haber getirir?

 

Ben de, o kimse için istiyeyim ki hemen,

Arkadaş olsun bana, Cennette ebediyyen.)

 

Çok şiddetli "Açlık" ve "Soğuk"tan bizde fakat,

Ayağa kalkmak için, yok idi güç ve tâkat.

 

O Server, "Karanlık"ta yaklaştı bize o an.

Büzülmüş otururdum yerimde ben o zaman.

 

Eli ile dokunup, buyurdu ki: (Sen kimsin?)

Dedim: (Yâ Resûlallah, Huzeyfe'yim, emredin!)

 

Buyurdu ki: (Kâfirler ne yapıyor, git de bak.

Lâkin atma onlara ne bir ok, ne de mızrak.

 

Onların hallerinden, bana bir haber getir.

Soğuktan ve sıcaktan olmazsın müteessir.)

 

Resûl'ün himmetiyle, titreme gitti benden.

Bir kuvvet geldi bana, fırlayıp kalktım hemen.

 

Ve müşriklere doğru, başladım yürümeye.

Ne üşüme var idi ve ne de bir titreme.

 

Müşrik karargâhına vâsıl oldum nihâyet.

Bir rüzgâr eserdi ki, şiddetliydi be gâyet.

 

İleri gelenleri, oturmuşlar Kureyş'in,

Isınırlardı o an, yanında bir ateşin,

 

Onların arasında, gördüm ki, "Ebû Süfyân",

Derdi ki: (Hemen çekip gitmeliyiz buradan.)

 

Düşündüm ki: "Şunu bir, öldürsem bir an önce".

Bir ok alıp, yayıma yerleştirdim hemence.

 

Lâkin Resûlullahın emrini hâtırladım.

Oku yerine koyup, yürüdüm bir kaç adım.

 

Beni tanımadılar, "Karanlık"tı hâliyle.

Varıp, ateş yanında oturdum onlar ile.

 

Öyle çok şiddet ile esiyordu ki rüzgâr,

Çivileri sökülüp, yıkılırdı çadırlar.

 

Hattâ kap kacakları, yere devriliyordu.

Ve kum fırtınasından, göz gözü görmüyordu.

 

Bir ara "Ebû Süfyân" dedi ki: (Dikkat edin!

Câsusu gelebilir buraya Muhammed'in.

 

Herkes, yanındakine dikkat etsin!) deyince,

Anladım ki, o benden şüphelendi iyice.

 

Daha önce davranıp, ben yanımdakilere,

Kimler olduklarını suâl ettim ilk kere.

Bir Önceki Sayfaya GiderBu Kitabın Ana Sayfasına GiderBir Sonraki Sayfaya Gider

Abdüllatif Uyan