18 - REC'İ VAK'ASI

DUÂSI KABÛL OLDU

Resûl'ün huzûruna gelen elçi heyeti,

Dediler ki: (Artık biz, seçtik islâmiyyeti.

Ve lâkin islâmiyyet nedir, hiç bilmiyoruz.

Bize muallim gönder, çok ricâ ediyoruz.)

Eshâbtan "On kişi"yi ayırarak o Server,

Gönderdi bu iş için, o heyetle berâber.

Lâkin o kâfirlerin, "Yalan"dı bu sözleri.

Maksat, öldürmek idi gelen sahâbîleri.

Eshâb, hâlis niyetle giderlerken nihâyet,

Kâfirler pusu kurup, eylediler ihânet.

Onlar, "Reci' suyu"nun yanındaki bir dağda,

Gizlenmek gâyesiyle bulundukları anda,

Birden "İkiyüz" kâfir peydâ olup o zaman,

O dağın etrâfını sardılar dört bir yandan.

Önce seslendiler ki: (Gelip teslim olunuz!

Aksi hâlde bilin ki, ölüm olur sonunuz.)

"Âsım bin Sâbit" ise, hiç de aldırmıyarak,

Önce bir ok fırlattı, buna cevap olarak.

Sonra da seslendi ki: (Ey kâfirler, duyunuz!

Siz, eshâb-ı Resûl'ü ne zannediyorsunuz?

Biz, aslâ çekinmeyiz savaşmaktan ve cenkten.

Hattâ şeref duyarız, din için can vermekten.)

"Yedi ok"u var idi, atıp peşi peşine.

Gönderdi yedisini, Cehennem ateşine.

Peşinden mızrağını havaya kaldırarak,

Öldürdü birçoğunu, şiddetle fırlatarak.

Sonra da kılıcını, çekip kırdı kınını.

Saldırıp, kâfirlerden öldürdü bir kısmını.

Uğraşırdı küffâr da, onu öldürmek için.

Zîra "Yüz deve" vardı akabinde bu işin.

Çünkü onun başını getirecek kimseye,

"Yüz deve" va'detmişti müşriklerden bir kimse.

Hazreti Âsım ise, duâ etti ki hemen:

(Yâ Rabbî, vücûdumu hıfz et bu kâfirlerden.

Ben, senin rızân için sâhip çıktım dînime.

Sen dahî dokundurma onları bedenime.)

İhânete uğrayan bu on mes'ut sahâbî,

Kılıçları sıyırıp, dövüştü arslan gibi.

Sonunda, sekizine nasîb oldu şehâdet.

"Âsım bin Sâbit" dahî, şehîd oldu nihâyet.

Kâfirler, öldüğünü görünce bu kişinin,

Koşuştular yanına, başını kesmek için.

Lâkin bir şey oldu ki, gözlerinin önünde,

Hiçbiri, böyle bir şey görmemişti ömründe.

Gönderdi Hak teâlâ, bir "Arı sürüsü"nü.

Bulut gibi örttüler, cesedinin üstünü.

Arılardan, yanına hiç yanaşamadılar.

Bu sebeple başını kesip alamadılar.

Sonunda dediler ki: (Akşamı bekliyelim.

Arılar dağılsın da, öyle gelip keselim.)

Lâkin akşam olunca, "Sel" gelip birdenbire,

Mübârek bedenini, götürdü başka yere.

Çok aradılarsa da o dağın her yerini,

Aslâ bulamadılar mübârek bedenini.