17 - FÂTIMA BİNTİ ESED'İN VEFÂTI

O, BENİM ANNEMDİ

Hicrî dördüncü yılda, o Server'in torunu,

Vefât edip, eliyle kabrine koydu onu.

O, hazreti Osmân'ın, hazreti Rukayye'den,

"Abdullah" adındaki oğluydu ayriyeten.

Altı yaşında idi o vefât ettiğinde.

O Server çok üzüldü, onu kaybettiğinde.

Namâzını kıldırıp, kabrine koydu bizzât.

Ağlayıp, gözyaşları kabre aktı o sâat.

Dikti mezâr taşını, mübârek elleriyle.

Eshâba buyurdu ki o gam ve kederiyle:

(Kim yufka yürekli ve merhametliyse eğer,

Allahü teâlâ da o kula rahmet eder.)

Hem "hazreti Alî"nin vâlidesi de yine,

Bu yılda vefât edip, vâsıl oldu Rabbine.

"Fâtıma binti Esed" adındaki bu hâtun,

Ölünce, Resûlullah üzülüp oldu mahzûn.

Hattâ onun hakkında, o gün Server-i âlem,

Buyurdu: (Âhirete göç etti bugün annem.)

Zîra "Abdülmuttalib" vefât ettikten sonra,

Büyüdü Resûlullah, bu hâtunun yanında.

Vaktâ ki bildirildi Resûl'e Peygamberlik,

Hiç tereddüt etmeden, inanıp etti tasdîk.

Ona hürmet ederdi, o Server bundan sebep.

Hattâ "Anne" yerinde tutuyordu onu hep.

O vefât ettiğinde, ona merhametinden,

Mübârek gömleğini çıkarıp üzerinden,

Orada olanlara buyurdu ki: (Alınız.

Onu, kefen olarak bu gömleğe sarınız.)

Namâzını, kendisi kıldırıp etti edâ.

Kabre kadar gitti ve içine girdi hattâ.

Cenâze namâzında, "Yetmişbin" meleğin de,

Hazır bulunduğunu bildirdi akabinde.

Kabrinden çıktığında, gözleri yaşlı idi.

Mübârek gözyaşları, kabrine akmış idi.

Hattâ hazreti Ömer, dedi: (Hiçbir kimseye,

Yapmadığınız şeyi, yaptınız ona niye?)

Buyurdu: (Ebû Tâlip, vaktâ ki etti vefât,

Ben, bu hanımcağızın yanında sürdüm hayât.

Ebû Tâlibten sonra, bu hanımcağız kadar,

Bana hayrı dokunan kimse yoktur âşikâr.

Kendi öz çocukları dururken, gün ve gece,

O, beni doyururdu onlardan daha önce.

Kendi çocuklarının üstleri tozlu iken,

O, benim saçlarımı tarardı hergün hemen.

"Cennet elbiseleri" giysin diye dâimî,

Verdim kefen olarak, ona ben gömleğimi.

Ve "Kabir hayâtı"na alışması için de,

Yanına uzanarak, yattım kabri içinde.)

Sonra da, ellerini açarak Fahr-i âlem,

Dedi: (Mağfiret etsin Allah seni ey annem!

Kendin açken, yemeyip, bana yediriyordun.

Yine kendin giymeyip, bana giydiriyordun.

Yâ Rabbî, sen annemi eyle af ve mağfiret.

Günâhını bağışla ve kabrini genişlet.

Benim ve hakkı için geçmiş Peygamberlerin,

Kabûl eyle duâmı yâ ilâhel âlemîn!)