16 - BENÎ NADÎR YEHÛDÎLERİ

ÇIKIP GİDİN YURDUMDAN!

Nâdiroğulları ki, Medîne civârında,

Yaşıyan bir yehûdî kavmiydi o zamanda.

Hicrî dördüncü yılda, bu alçak yehûdîler,

Resûl'e bir sûikast yapmaya yeltendiler.

Halbuki Resûlullah, bu yehûdîler ile,

Bir "Saldırmazlık akdi" yapmış idi vaktiyle.

Cibrîl aleyhisselâm, bunun ile berâber,

Gelip bu teşebbüsü, Resûl'e verdi haber.

O Server öğrenince, hemen bir tedbîr aldı.

Onların teşebbüsü, çok şükür akîm kaldı.

Lâkin o andlaşmayı bozunca yehûdîler,

Peygamber Efendimiz, buna çok üzüldüler.

Eshâbtan "Muhammed bin Mesleme"ye, o vakit,

Buyurdu: (Nâdiroğlu yehûdîlerine git.

De ki, haber gönderdi size Peygamberimiz.

Buyurdu ki: "Yurdumdan başka yere gidiniz.

Burada, huzûr ile oturmayıp yan yana,

Bir sûikast plânı kurdunuz zîra bana.

Size, on günlük süre tanıyorum bu günden.

İş bu müddet zarfında, çıkın gidin mülkümden.

On günden sonra sizden, kim görülürse eğer,

Boynu vurulacaktır, bunu böyle bileler".)

"Muhammed bin Mesleme" bu emri bildirince,

Korkudan, hazırlığa başladılar hemence.

Lâkin yehûdîlere, münâfıkların başı,

"Abdullah ibni Übey" dedi ki buna karşı:

(Sakın müslümânlardan endîşe etmeyiniz.

Yurdunuzu bırakıp, bir yere gitmeyiniz.

Onların sözlerinden korkuya kapılıp da,

Hiçbir yere gitmeyin o yurdu bırakıp da.

Savaş hazırlığına başlayın hemence siz.

Biz de varız burada, siz yalnız değilsiniz.

Yardıma geliyoruz iki bin kişi ile.

Onlar, sizi o yerden kovamaz hiç de bile.)

Onlar bu münâfığın, bu sözüne aldanıp,

Bir yere gitmediler, vatanlarında kalıp.

Peygamber Efendimiz, alınca bunu haber,

Yürüdü üstlerine, eshâbiyle berâber.

Nâdiroğullarının yerleri, hemen hemen,

Dört kilometre kadar, uzaktı Medîneden.

"Allah arslanı Alî", sancağı taşıyordu.

Bu kale üzerine yürüdü o gün ordu.

O kaleyi kuşatıp, muhâsara ettiler.

Yeniden bir korkuya kapıldı yehûdîler.

Yardım da gelmeyince münâfıklardan hattâ,

Kapana kısıldılar fâre gibi âdetâ.

Yirmi günün sonunda, bunaldılar begâyet.

Ve "Teslim bayrağı"nı çektiler en nihâyet.

Bütün silâhlarıyla, altın, gümüşlerini,

Hattâ eşyâ nâmına mevcût her şeylerini,

Tamâmen mü'minlere bırakıp, terk ederek,

Kalelerinden çıkıp, o yeri ettiler terk.

Bir kısmı "Şam"a gitti, bir kısmı da "Hayber"e.

Yurtları, tamâmiyle kaldı hep mü'minlere.