15 - UHUD GAZÂSI

FEDÂ ETTİ KENDİNİ

Kâfirler saldırınca islâm askerlerine,

İki taraf, bir anda karıştı birbirine.

Öyle ki, tanımadı bir kimse diğerini.

Vurmaya başladılar hattâ birbirlerini.

O ara seslendi ki eshâba Efendimiz:

(Ben Allah Resûlüyüm, bana doğru geliniz!)

Eshâbtan "Otuz kişi", duyup Onun sesini,

Koşarak çevirdiler, bir anda çevresini.

Resûlullaha doğru saldırınca kâfirler,

Hemen suâl etti ki: (Bunları kim def eder?)

"Talha bin Ubeydullah" fırladı öne hemen.

Hücûm edip kaçırttı kâfirleri o yerden.

O kadar fedâkârlık yaptı ki o gün "Talha",

Târihte böyle mertlik görülmedi bir daha.

O gün devam üzere, kılıcını çekerek,

Resûl'ün etrâfında savaşırdı dönerek.

Bir sağa, bir de sola, bir arkaya, bir öne,

Nerden hücûm gelirse, koşuyordu o yöne.

Resûl'ün bir kılına gelmesin diye zarar,

Fedâ etti kendini, tükeninceye kadar.

Eshâbtan Sa'd der ki: (O günün her ânında,

Hep "Talha"yı görürdük, Peygamberin yanında.)

Resûl de buyurdu ki: (Uhud günü, devamlı

Sağ yanımda "Cebrâil", solumda "Talha" vardı.)

Çok keskin bir nişâncı vardı ki müşriklerden,

Resûl'ü nişân alıp, bir ok attı ilerden.

Tam isâbet ederken, o ok Resûlullaha,

Karşı tuttu elini ona "hazreti Talha".

Ok eline çarparak, hep param parça etti.

Ona, bunu yaptıran, "Resûl'e muhabbet"ti.

Delik deşik olmuştu her yeri vücûdünün.

Yine de ayrılmadı yanından o Resûl'ün

O gün, altmıştan fazla derin yara alarak,

Sonunda yere düştü, çok tâkatsız kalarak.

Yere yığıldığını görür görmez o Server,

Seslendi ki: (Talha'ya yardım et yâ Ebâ Bekr!)

Onun yardımı ile, açar açmaz gözünü,

Acele sordu hemen, Allahın Resûlünü.

Hayâtta olduğunu öğrenince, bu sefer,

Dedi ki: (Öyle ise, gam değil başka dertler.)

Resûlullah, sürerek mübârek ellerini,

Tamâmen mesheyledi, "Talha"nın bedenini.

Sonra duâ etti ki Allahü teâlâya:

(Yâ ilâhî, yeniden güç kuvvet ver Talha'ya.)

O anda, sapasağlam hemen kalktı yerinden.

Mızrağını alarak, cenge girdi yeniden.

Vücûdunun her yeri delik deşik olmuştu.

Hattâ yara sayısı, "Yetmişbeş"i bulmuştu.

Allahın Resûlü de, çok yorgundu o anda.

"Yetmiş" kılıç darbesi vurmuşlardı ona da.

Harpten sonra, Resûl'ü sırtlayıp yorgun argın,

Uhud kayalığına çıkardı yarı baygın.

Sevindi Resûlullah, onun yardımlarına.

Ve "Talha-tül Hayr" diye bir lâkap verdi ona.