15 - UHUD GAZÂSI

YERİNİZİ TERK ETMEYİN!

Geldi karşı karşıya "Uhud"da iki ordu.

Her biri, diğerini tam görebiliyordu.

"Ayneyn" adlı bir tepe var idi ki sol yanda,

Tepede, dar bir geçit vardı aynı zamanda.

Resûlullah, gösterip dağda o gedik yeri,

Ayırdı okçulardan, o yere "Elli er"i.

"Abdullah bin Cübeyr"i, emîr tâyin ederek,

Gönderdi o gediğe ehemmiyet vererek.

Okçular, "Abdullah bin Cübeyr" ile birlikte,

Giderek, yerlerini aldılar o gedikte.

Resûlullah da gidip, verdi şu kesin emri:

(Benden emir gelmeden, terk etmeyin bu yeri.

Her ne olursa olsun, yerinizde durunuz,

Bu gedikten gelecek düşmanı durdurunuz.

Harpte gâlip gelsek de, ben emîr vermedikçe,

Ayrılmayın, ben size haber göndermedikçe.

Düşman bizi öldürse, siz de bunu görseniz,

Ayrılıp, yine bize yardıma gelmeyiniz.

Kuşlar, cesedimizi kapışsa da sonradan,

Gelmeyin yanımıza, benden emir almadan.

Yâhut bizim, düşmana gâlip geldiğimizi,

Ve onları çiğneyip, hattâ ezdiğimizi,

Görseniz de, bu yerden yine ayrılmayınız.

Yâni her hâlükârda yerinizde kalınız.

Bu gedikten gelirse düşman süvârîleri,

Ok atarak, geriye püskürtün gelenleri.

Atılan oka doğru, gelemez süvârîler.

Bu yeri emniyete alırsak, bize yeter.)

Sonra da buyurdu ki: (Yâ Rabbî, ben şu vakit,

Bunları dediğime, tutarım seni şâhid.)

Mühim olduğu için, Allahın Peygamberi,

Onlara, tam "Üç defâ" tekrâr etti bu emri.

Allahın Sevgilisi, daha sonra o yerden,

Ayrılarak, ordunun başına geçti hemen.

Ordular, karşılıklı gelmiş duruyorlardı.

Lâkin güç bakımından, çok dengesizlik vardı.

Zîra küfür ordusu, sayı, silâh, teçhîzât,

Yönüyle, mü'minlerden güçlü idi kat be kat.

Hattâ küfür ordusu, o gün müslümânlardan,

"Dört misli"nden ziyâde kuvvetliydi o zaman.

Kâfirler tarafında, çok gürültüler vardı.

Kuvvetlerine bakıp, kibirleniyorlardı.

"İntikam hırsı" ile, gözü dönen kadınlar,

Def, dümbelek çalarak, şarkılar söylüyorlar,

Erkekleri, savaşa teşvîk ediyorlardı.

Ayrıca putlarından, yardım istiyorlardı.

Mücâhidlerde ise, çıkmıyordu fazla ses.

Duâlar ediyordu Rabbine hemen herkes.

Dînin korunması ve yayılması için hep,

"Allahın yardımı"nı ediyorlardı talep.

Peygamber Efendimiz, seslenip o arada,

Teşvîk buyuruyordu eshâbı bu cihâda.

Mücâhidler, "Yek vücûd" ve "Yek kalp" olmuşlardı.

Her birisi bu yola, can ve baş koymuşlardı.