13 - BEDİR GAZÂSI

BU ÜMMETİN FİR'AVUNU

"Muâz", Afrâ hâtunun iki oğlundan biri.

Gâyesi, öldürmekti kâfir "Ebû Cehil"i.

Bir ok gibi fırlayıp, yaklaştı o kâfire.

Kılıcını çekerek, saldırdı birden bire.

Bacağına, şiddetli bir kılıç çaldı birden.

Yere düştü bacağı, hemen kesik yerinden.

Gördü oğlu "İkrime", yetişti imdâdına.

Zîra henüz Bedir'de gelmemişti îmâna.

O sırada "Muâz"ın birâderi "Muavvez",

Kardeşine yardıma yetişti görür görmez.

Üzerine çullanıp, kılıç ile habire,

Cansız düşene kadar vurdular o kâfire.

O ara Resûlullah, eshâba buyurdular:

(Acabâ Ebû Cehil ne oldu, kim bir bakar?)

Gidip aradıysa da, eshâbtan bâzı zevât,

Kâfiri, cenk yerinde bulamadılar fakat.

"Abdullah bin Mes'ûd" da, onun ne olduğunu,

Öğrenmeye gitti ve yaralı buldu onu.

(Ebû Cehil sen misin?) diyerek sordu ona.

Sonra, bir ayağını bastı habîs boynuna.

Sakalından çekerek, eyledi şöyle tahkîr:

(Ey Allahın düşmanı, oldun mu hor ve hakîr?)

Ebû Cehil, cevâben dedi ki: (Sen ne dersin?

Niçin hakîr olayım, Allah seni hor etsin.

Sen ey koyun çobanı, pek sarptır çıktığın yer.

Sen bana haber ver ki, kimdedir bu gün zafer?)

İbni Mes'ûd dedi ki: (Bu gün muzafferiyet,

Allah ve Resûlünün tarafındadır elbet.)

Başından çıkarırken habîsin miğferini,

Dedi: (Ey Ebû Cehil, öldüreceğim seni.)

Ebû Cehil, cevâben dedi ki: (Şu bir gerçek,

Senin beni öldürmen, bana çok güç gelecek.

Hiç olmazsa boynumu, şu göğsüme yakın kes.

Ki, ölünce başımı, heybetli görsün herkes.)

Gösterdi ölürken de "Kibir" ve "Gurûr"unu.

İbni Mes'ûd, tutarak o habîsin boynunu,

Kesmek istediyse de başını o kâfirin,

Kendi kılıcı ile kesemedi ve lâkin.

Sonra "Ebû Cehil"in kılıcını alarak,

Onun kılıcı ile başını kesti ancak.

Daha sonra, kâfirin zırhıyla silâhını,

Çelik miğferi ile, alıp kesik başını,

Getirip koyuverdi o Server'in önüne.

Ve şöyle arz eyledi Allahın Resûlüne:

(Anam babam fedâdır sana yâ Resûlallah!

Bu baş, Allah düşmanı Ebû Cehlindir Vallah.)

Peygamber Efendimiz, buna çok sevindiler.

Eshâbla, ölüsünün yakınına gittiler.

Buyurdu ki: (Allaha hamd olsun ki ey kâfir!

O bu gün kıldı seni, böyle zelîl ve hakîr.

Ey Allahın düşmanı, şu gerçek ki esâsen,

Elbette bu ümmetin Fir'avunu idin sen.)