13 - BEDİR GAZÂSI

BEKLİYELİM DÖNÜŞÜNÜ

Mü’minler, Medînede hayli kuvvetlenince,

Bu, korkuya düşürdü kâfirleri iyice.

Kervan gönderselerdi bir yere onlar eğer,

Muhâfız askerler de gidiyordu berâber.

“Bin develik” bir kervan, tertîb ederek yine,

Çıktılar o günlerde, Mekkeden Şam yönüne.

O kervanın başında, var idi “Ebû Süfyân”.

Ve lâkin henüz îmân etmemişti o zaman.

Kervanı taarruzdan korumak maksadıyle,

Kırk kadar da muhâfız giderdi kervan ile.

Kervanın kârı ile, “Silâh” alınacaktı.

Mü’minlerle savaşta, bu kullanılacaktı.

Allahın Sevgilisi, bunu haber aldılar.

Hemen iki kişiyi, keşf için yolladılar.

Gidip öğrendiler ki, kervan geçmiş az önce.

Dönüp, Resûlullaha söylediler böylece.

Buyurdu: (Bekliyelim Şamdan dönüşlerini.

O zaman bitirelim bu küffârın işini.)

Kervanın dönüşünü öğrenmek için ise,

Keşif kolu olarak gönderdi iki kimse.

Buyurdu: (Kırılırsa küfrün mukâvemeti,

Bulamazlar islâma saldıracak kuvveti.)

Bu, müslümânlar için bir fırsat idi artık.

Resûl'ün emri ile, yapıldı her hazırlık.

Şehirde, “Yedi kişi” görevli bırakarak,

Ve “Üçyüzbeş kişi”yi yanlarına alarak,

Ramazân-ı şerîfin onikinci gününde,

Çıktılar Medîneden, gâyet "Sıcak" bir günde.

Medînede, emirle kalanlarla berâber,

“Üçyüz onüç” kişiydi bu şânlı sahâbîler.

“Bedir”, Mekke Medîne ve Sûriye’ye giden,

Yolların birleştiği bir yerdi hakîkaten.

Şam'dan dönen kervanlar, oradan geçiyordu.

Onun için “Bedir”e yürüyordu bu ordu.

İştirâk etmek için bu “Bedir savaşı”na,

Gençler, yalvarıyordu Peygamber-i zîşâna.

Hattâ “Ümmü Varaka”, kadın olduğu hâlde,

Gelip, Resûlullaha yalvardı pek ziyâde.

Dedi: (Yâ Resûlallah, müsâde ederseniz,

Sizin ile gelmeği istiyorum bendeniz.

Yaralı olanlara bakarım ben orada.

Böylece şehîd olmak nasîb olur bana da.)

Buyurdu: (Kur’ân oku, sen evde oturarak.

Şehîdliği, sana da lütfeder cenâbı Hak.)

“Sa’d bin Ebî Vakkâs” anlatıyor ki: Benim,

Onaltı yaşlarında vardı bir birâderim.

Bizim ile gazâya gitmeği çok isteyen,

Çocukları, o Server çevirirdi seferden.

Ben, kardeşim “Umeyr”e baktım, saklanıyordu.

Resûl onu farkedip, (Sen geri dön!) buyurdu.

Üzülüp, gözyaşıyle ağlayınca ziyâde,

O zaman Resûlullah etti ona müsâde.

Halbuki kılıcını kuşanamadığından,

Onu, kendi beline, ben takmıştım o zaman.