12 - MEDÎNE-İ MÜNEVVERE DEVRİ

SAVAŞ İÇİN MÜSÂDE

Medîneye hicretin olacağı günlerde,

Başkan seçilecekti o ara Medînede.

Hazrec kabîlesinin bir reîsi vardı ki,

Medîneye hükümdâr, o olacak gibiydi.

“Abdullah bin Übey”di ismi de o kişinin.

Bu iş gerçekleşmedi hicret olduğu için.

Çünkü halk, üçer beşer müslümân oluyordu.

Ve herkes, hakîkati artık öğreniyordu.

O “Seâdet güneşi”, Mekkeden Medîneye,

Teşrîf ediyor idi, islâmı yaysın diye.

Medînede “Evs” ile “Hazrec” kabîleleri,

Müslümân oluyordu gurup gurup herbiri.

Hakîkî seâdeti görünce o insanlar,

“Abullah bin Übey”e etmediler îtibâr.

Onun hükümdarlığı gerçekleşemeyince,

O da, müslümânlara düşman oldu gizlice.

“Muhâcir” ve “Ensâr”a, fenâ diş biliyordu.

Lâkin düşmanlığını hiç belli etmiyordu.

Bir yandan kendi gibi inançsız kimselerden,

“Münâfıklar” zümresi teşkîl ettirdi hemen.

Bunlar, müslümânlara, (Mü’miniz) diyorlardı.

Lâkin arkalarından, alay ediyorlardı.

Hem nifâk tohumları ekmeğe başladılar.

Bunun için gece gün durmadan çalıştılar.

Mekkeli müşrikler de, haber alıp bunları,

Tahrîk ediyorlardı hep bu münâfıkları.

Bunlar, “İslâm nûru”nu, çalışıp gündüz gece,

Söndürmek istiyordu, tamâmen bin an önce.

Resûl’ün vücûdunu ortadan kaldırmanın,

Yolunu ararlardı, hem de bugün ve yârın.

Onlar, böyle düşmanlık yapıyorlardı, ama,

“Sulh” yoluna giderdi Resûlullah dâimâ.

Sahâbe-i kirâm da, hiç ses çıkarmıyordu.

Ve lâkin sabırları taşmaya başlıyordu.

Kâfirlerin haddini hemen bildirmek için,

Artık bekliyorlardı “Cenk”e ruhsat ve izin.

Diyorlardı: (Yâ Rabbî, şu Kureyş kâfirleri,

Hepsi inkâr ettiler Sevgili Peygamberi.

Sana ve Resûlüne, hiç îmân etmediler.

Hattâ Resûlullahı, öldürmek istediler.

Peygamber Efendimiz, bu küffârın şerrinden,

İzninle, Medîneye hicret etti şehrinden.

Şimdi, senin yolunda, bu küffârla cenk için,

Bekliyoruz zâtından, bir müsâde ve izin.)

Böyle duâ ederken sahâbenin cümlesi,

Emir bekliyor idi, Hüdânın Sevgilisi.

Ve geçmemiş idi ki, çok bir vakit aradan,

“Cenk emri”ni getirdi Cibrîl Hak teâlâdan.

Meâlen: (Size karşı harp açanlar ile, siz,

Yalnız Allah yolunda çarpışıp harp ediniz.

Fakat haddi aşıp da, gitmeyiniz ileri.

Size saldırmazlarsa, saldırmayın siz dahî.

Savaştıklarında da, yaşlı, çocuk ve kadın,

Gibi bîçâreleri öldürmeyin siz sakın.)