12 - MEDÎNE-İ MÜNEVVERE DEVRİ

KİM MİSÂFİR EDECEK ?

Bir gün “Suffe ehli”nden, Resûl'ün huzûruna,

Biri gelip, açlıktan şikâyet etti Ona.

Dedi: (Yâ Resûlallah, üç gündür hiç yemedim.

Açlıktan hiç kalmadı, yürüyecek tâkatim.)

Acıdı Resûlullah o garibin hâline.

Hemen haber gönderdi kendi hânelerine.

(Evimizde, erzâktan, bir nesne varsa şâyet,

Bir fakîr müslümânı edeyim eve dâvet.)

Zevceleri cevâben, arz etti ki: (Su hâriç,

Evimizde, yiyecek bir nesne kalmadı hiç.)

Gönderdi Resûlullah onu diğer zevceye.

O da, aynı cevâbı verdi o haberciye.

Bu sefer eshâbına buyurdu ki: (Bu fakîr,

Çok açmış, kim bu gece eder onu misâfir?)

Mâlesef onların da, ona ikrâm edecek,

Yok idi evlerinde, o kadar bir yiyecek.

Buna rağmen birisi dedi ki o Server'e:

(Onu, müsâdenizle götüreyim ben eve.)

Düşündü ki: “Bizde de, bize yetecek kadar,

Yemeğimiz var ama, bu işin kolayı var.

Biz ve çocuklarımız, bu akşam hiç yemeyiz.

Mevcût olan taâmı, ona ikrâm ederiz.”

O böyle hâlisâne, güzel niyet ederek,

O fakîri evine götürdü sevinerek.

Hanımına sordu ki: (Yemeğimiz ne kadar?)

Dedi ki: (Çocuklara yetecek miktârda var.)

Dedi: (Resûlullahın var ki bir misâfiri,

Doyurmamız gerekir bu akşam o fakîri.

Çocukları avut da, sofraya gelmesinler.

Yâhut erken uyut da, yemek istemesinler.)

Hanım dedi: (Elbette, biz mühim değiliz hiç.

Biz onu doyurursak, buluruz huzûr, sevinç.

Hem de Resûlullahın misâfiriymiş o zât.

Sevâp kazanmak için, bu bize büyük fırsat.)

Bir hamlede sofrayı hazırladı odaya.

Dedi ki: (Misâfiri buyur eyle sofraya.)

Ve lâkin “Bir kişilik” yemekti hazırlanan.

O mübârek sahâbî, düşündü ki o zaman:

“Yemeğin azlığını görürse o misâfir,

Râhatlıkla yemekten belki utanabilir.

Kalkıp söndüreyim ki bu odanın mumunu,

Görmesin tek kişilik az yemek olduğunu.”

“Mumu düzeltir” gibi yaparak en nihâyet,

Söndürüp, misâfiri sofraya etti dâvet.

Karanlıkta o fakîr, yedi bir iştâh ile.

O, yer gibi yaparak, yemedi lokma bile.

Görmüyordu misâfir, yiyor mu, yemiyor mu?

Zâten o, bu niyetle söndürmüştü o mumu.

O fakîr, râhatlıkla yiyip kalktı doyarak,

Ev sâhibi, sofradan çekildi aç olarak.

Ertesi gün, gelince Resûl'ün huzûruna,

Allahın Sevgilisi buyurdular ki ona:

(Dün sizin o fakîre olan şefkatinizden,

Ötürü, Hak teâlâ çok râzı oldu sizden.)