11 - HİCRET-İ PEYGAMBERÎ

HİCRET BAŞLIYOR

Mü’minler, bu “İkinci Akabe” bî’atiyle,

Sığınacak bir ülke bulmuştu böylelikle.

Lâkin bunu duyunca, o Mekkeli müşrikler,

Onlara işkenceyi, çok şiddetlendirdiler.

Öyle ki, mü’minlere, Mekkede hayât sürmek,

Tahammülü imkânsız bir hâl aldı giderek.

Huzûrlarına gidip "Allahın Habîbi"nin,

Müsâde istediler, Mekkeden göçmek için.

O günlerde idi ki, bir ara Resûlullah,

Eshâbının yanına teşrîf etti bir sabah.

Buyurdu: (Ey eshâbım, bana, hicret yeriniz,

Bildirildi ki, o yer “Medîne”dir biliniz.

Oraya hicret edin Allahın izni ile.

Birleşin, gidip diğer din kardeşlerinizle.

Rabbimiz kardeş yaptı, size o mü’minleri.

Huzûr bulacağınız yurt kıldı hem o yeri.)

Resûl’ün izni ile, artık o memlekete,

Mü’minler, bölük bölük başladılar "Hicret"e.

Îtinâ ederlerdi ve lâkin onlar şuna:

Ki, Mekkeli müşrikler varmasınlar farkına.

Dikkat çekmemek için, geceleri, sessizce,

Küçük kâfilelerle giderlerdi gizlice.

Neden sonra, bu işi anlayıp o müşrikler,

Mâni olmak üzere, saldırıya geçtiler.

Görebildiklerini çevirip yollarından,

Döverek, sonra hapse atarlardı ardından.

Buna rağmen mü’minler, katlanıp hep bunlara,

Düştüler "Hicret" için, bölük bölük yollara.

Lâkin “Hazreti Ömer”, kılıcını kuşanıp,

Yanına, oklarını ve mızrağını alıp,

Müşriklerin önünde yürüdü Beytullaha.

Öylece tavâf etti "Kâ’be"yi yedi defâ.

Sonra o müşriklere seslendi gür sesiyle.

Dedi: (İşte, dînimi korumak gâyesiyle,

Ben de, Allah yolunda muhâcir oluyorum.

Ve bilin ki, Medîne yurduna gidiyorum.

Evet, karısını dul, çocuklarını yetîm,

Bırakmak istiyorsa aranızda eğer kim,

Ve bana mâni olmak istiyorsa kim eğer,

Şu vâdinin ardında, önüme çıksın o er.)

Ve "Yirmi müslümân"ı alıp sonra yanına,

Gittiler güpe gündüz Medîne yollarına.

“Ömer ibnil Hattâb”tan korkularından onlar,

Bu giden kâfileye, hiç dokunamadılar.

Göçün, ardı arkası artık kesilmiyordu.

Sahâbe, akın akın hep hicret ediyordu.

“Ebû Bekr-i Sıddîk” da, bu ara hicret için,

Gelip, talep edince Resûl’den bir gün izin,

Buyurdu ki: (Sabreyle, bana dahî Rabbimiz,

İzin verir, hicrete, seninle gideriz biz.)

O, şaşkınlık içinde eyledi hemen suâl,

Dedi: (Yâ Resûlallah, var mı böyle ihtimâl?)

Allahın Sevgilisi, buyurdu: (Vardır, evet.)

Hazreti Ebû Bekir, sevindi buna gâyet.