10 - MÎRÂC MÛCİZESİ

ÜMMETİMİ İSTERİM

Mîrâca çıktığında Peygamber Efendimiz,

Ona selâm vererek, buyurdu ki Rabbimiz:

(Ey Habîbim, bu gece benim misâfirimsin.

Öyleyse dile benden, ne ki arzû edersin?)

Peygamber Efendimiz, hiç tereddüt etmeden,

(Ümmetimi isterim) diye arz etti hemen.

Yediyüz defâ sordu Resûl’e bunu Allah.

(Ümmetimi isterim) dedi hep Resûlullah.

Hak teâlâ buyurdu: (Ey Habîbim, neden hep,

Isrâren ümmetini edersin benden talep?)

Dedi ki: (Yâ ilâhî, isteyen sen, veren sen.

Şimdi, bana bağışla ümmetimi tamâmen.)

Hak teâlâ buyurdu: (Ey benim Peygamberim!

Ümmetinin hepsini affetmeye kâdirim.

Ve lâkin o takdîrde, benim rahmetim ile,

Senin izz-ü şerefin, belli olmaz ayniyle.

Bir kısmını, “Bu gece” sana bağışlıyayım,

Diğer iki kısmını, “Mahşer”e bırakayım.

Kıyâmette onları edersin benden talep.

Ben dahî kalanını, bağışlarım o gün hep.

Tâ ki benim "Rahmet"im, olsun açık, âşikâr.

Senin dahî "İzzet"in, olsun belli ve izhâr.)

Peygamber Efendimiz, hadîs-i şerîfinde,

Buyurdu: Ey eshâbım, ben Mîrâc gecesinde,

Allahü teâlâdan ettim ki şöyle talep:

Ümmetin hesabını, bana ısmarlasın hep.

Buyurdu: (Şöyledir ki, senin bundan murâdın:

Kimse vâkıf olmasın, günâhına onların.

Benim ise murâdım, şöyle ki bu husûsta:

Sen dahî görmiyesin onlarda kusûr, hatâ.

Onların işlediği çirkin, kötü ahvâli,

Herkes gibi sen dahî bilme, olma muttali.

Sen ki, Peygamberisin onların ey Habîbim!

Ben ise, ümmetinin Hâlıkıyım, Rabbiyim.

Onları, yeni görüp, ettin sen müşâhede.

Bense nazar ederim, tâ ezelden ebede.)

Sonra da buyurdu ki: (Ey yüce Peygamberim!

Ümmetinin hepsine, şefkatim çoktur benim.

Onlarla söyleşmeği sevmeseydim ben eğer,

Hiç hesâba çekmezdim onları yevm-i mahşer.

Muhâtab eylemişim, kendime ümmetini.

Onun için hesâba çekerim herbirini.

Yakın gel ey Habîbim, maksût, benim ve sensin.

Her ne ki halk eyledim, yarattım senin için.)

Sonra da buyurdu ki Resûl'e cenâb-ı Hak:

(Aç mübârek gözünü, ayağın altına bak.)

Resûlullah, eğilip aşağı baktığında,

“Bir avuç toprak” gördü ayağının altında.

Buyurdu: (Ey Habîbim, kâinâtta ne ki var,

Mübârek ayağının tozudur hepsi onlar.

Ey Sevgili Habîbim, nedir ol ki diledin?

"Bir avuç toprağa" mı, şimdi minnet eyledin?

Bir dost eteğindeki tozu bağışlamaktan,

Ümmetini affetmek, kolaydır bana şu an.)