10 - MÎRÂC MÛCİZESİ

GİT, HABÎBİMİ GETİR !

O zaman emretti ki Rabbimiz Cebrâil’e:

(Bu gece, Habîbim'i git bana dâvet eyle!

Önce, kanatlarına doldur cennet cevheri.

Bu gece, tak beline bir de hizmet kemeri.

Sonra git, bu müjdeyi haber ver “Mîkâil”e.

Uğraşmasın bu gece, hiç erzak taksîmiyle.

Sonra da, “İsrâfil”e gidip haber ver bunu.

Yere koysun bu gece, elindeki “Sûr”unu.

Cümle meleklere de gidip söyle bu şeyi.

Duyursunlar her yere, bu geceki "Müjde"yi.

Oradan da “Mâlik”e varıp de ki şöylece:

Cehennem kapısını kapatsın o bu gece.

“Rıdvân”a da söyle ki, tezyîn etsin Cenneti.

Takınsın hûrîler de, bu gece her zîneti.

Kaldırılsın bu gece, kabirdeki azâblar.

Hareket etmesinler bu gece “Su” ve “Rüzgâr”.

Dalsın cümle melekler, bir neş’e ve sevince.

Zîra dâvet eyledim Habîbimi bu gece.

Ey Cebrâil, Cennetten al yanına bir “Burak”.

Ve ayrıca, “Yetmişbin” melâike alarak,

“Sevgili Habîbim”in, acele yanına git.

Bir hasır üzerinde uyuyor O şu vakit.

Zîra çok fazla üzdüm Onun nâzik kalbini.

Çok yordum, çok incittim mübârek bedenini.

Bu hâlde, yine bana el açıp yalvarıyor.

Ve yine benden başka, hiçbir şey düşünmüyor.

Ey Cebrâil, git getir “Sevgili Habîbim”i.

Gelsin de görsün O da, Cennet ni’metlerimi.

Ona ve ümmetine hazırlamış olduğum,

“Ni’metler”i, bu gece görsün O da bil umûm.

Onu sevmiyenlere, hakâret edenlere,

Söz ve yazılarıyle Onu incitenlere,

Hazırlamış olduğum o “Çetin azâblar”ı,

Gelsin de, Cehennemde görsün hep ayrı ayrı.

Habîbimi, bizzât ben tesellî edeceğim.

Onun nâzik kalbini, ben sevindireceğim.)

“Cibrîl”, Hak teâlâdan böyle emir alarak,

Girdi hemen Cennete almak için bir “Burak”.

“Kırk bin” adet Burak’ı hazır buldu ânında.

"Resûl"ün ismi vardı, herbirinin alnında.

Onlardan birisini alacaktı ki, fakat,

Bir Burak’ın hâline, eyledi durup dikkat.

Zîra o, bir kenara çekilmiş ağlıyordu.

Gözlerinden sel gibi yaşlar akıtıyordu.

Yaklaşıp, suâl etti niçin ağladığını.

Dedi: (Resûlullahın ben duyalı adını,

Muhabbeti, kalbime giriverdi o günden.

Ben, Onun aşkı ile ağlarım her gün hemen.)

Burakların içinden, Cibrîl onu seçti ve,

Geldi Resûlullahın bulunduğu o eve.

Baktı ki, bir hasırın üzerinde o Server,

Mışıl mışıl uyuyor, durakladı bu sefer.

“İnsan” şeklinde idi geldiğinde oraya.

Kıyamadı Resûl'ü dürtüp uyandırmaya.