09 - HÜZÜN YILLARI

ÇOK HAKÂRET ETTİLER

Resûlullah o bağda, yaralı, yorgun, üzgün,

Dururken, bağ sâhibi onları gördü o gün.

Merhamete gelerek, kölesi “Addâs” ile,

Hemen bir salkım “Üzüm” gönderdi o Resûl’e.

“Besmele” çekti Resûl o üzümü yer iken.

Bunu duyup, şaşırdı o üzümü getiren.

Dedi ki: (Senelerdir, ben bu diyârlardayım.

Dediğin bu kelâmı, hiç kimseden duymadım.)

Sordu Resûl Addâs’a: (Sen neredensin?) diye.

(Ninevalıyım) dedi, Addâs da o Nebî’ye.

Buyurdu ki: (Yûnüs’ün memleketindenmişsin.)

Sordu Addâs: (Yûnüs’ü, sen nereden bilirsin?)

(O, benim kardeşimdir) buyurdu Fahr-i cihân.

(O dahî benim gibi Peygamberdi o zaman.)

Addâs dedi: (Bu tatlı sözlerin ve bu yüzün,

Sâhibi yalan demez, sen Allah Resûlüsün.)

Sonra cân-ü gönülden getirerek şehâdet,

Resûl’ün huzûrunda îmân etti nihâyet.

Dedi: (Yâ Resûlallah, yıllardır buradayım.

Ve bu yalancılara kölelik yapmaktayım.

Utanmadan, herkesin haklarını yiyorlar.

Sıkılmadan herkesi, her gün aldatıyorlar.

Hiç iyi tarafları yoktur bu zâlimlerin.

Ben nefret ediyorum bunlardan bunun için.

Dileğim şöyledir ki, geleyim senin ile.

Ben de şerefleneyim, gece gün hizmetinle.

Câhil ve ahmakların yapmak istedikleri,

Fenâlıklara karşı, atılayım ileri.

Mübârek vücûdunu korumak için hemen,

Kendimi fedâ etmek istiyorum bedenen.)

Peygamber Efendimiz, tebessüm buyurarak,

Ona, şöyle buyurdu gâyet memnûn olarak:

(Sen, efendilerinin kal şimdilik yanında.

İşitirsin adımı, kısa zaman zarfında.

O zaman yanıma gel!) buyurup ona bizzât,

O yerde, biraz daha eyledi istirâhat.

Ve “Mut’im bin Adî” nin himâyesi altında,

Gelip girdi Mekkeye, gece karanlığında.

İnsanları, hak yola eyledi yine dâvet.

Küffâr da, işkenceye ettiler yine gayret.

Rabbimiz buyurdu ki vahyedip kendisine:

(Etrâf kabîlelerden Kâ’be ziyâretine,

Gelen insanlar ile, görüşüp konuşarak,

Onları dîne çağır, islâmı anlatarak.)

Resûlullah, o zaman Mekkenin civârında,

Kurulan “Zülmecâz” ve “Ukâz” panayırında,

Gelen kabîlelerle görüşüp en nihâyet,

Onları, güzellikle islâma etti dâvet.

Kimse kulak asmadı lâkin bu dâvetine.

Çok ağır hakâretler ettiler Ona yine.

Birisi inanacak olsa bile onlardan,

Kureyş’in müşrikleri, yetişerek arkadan,

İftirâ atarlardı Allahın Resûlüne.

Derlerdi: (Yalancıdır, inanmayın sözüne!)