09 - HÜZÜN YILLARI

HÜZÜN SENESİ

Hak teâlâ Resûl'e, “Kâsım” adlı bir evlât,

Vermişti ki, onyedi aylıkken etti vefât.

Bu hâdiseden sonra, yıllar geçti aradan.

Diğer oğlu “Abdullah”, o da göçtü dünyâdan.

Mübârek gözlerinden, gözyaşları akarak,

Bir gün şöyle buyurdu, dağa doğru bakarak:

(Ey dağ, benim başıma gelen şey, sana şâyet,

Gelseydi, dayanamaz, yıkılırdın sen elbet.)

Hazreti Hatîce de, olup çok müteessir,

Dedi: (Yâ Resûlallah, onlar şimdi nerdedir?)

Şöyle buyurdular ki ona Nebiyy-i zîşân:

(Ey Hatîce, elbette Cennettedirler şu an.)

Her iki oğlunun da, vefât etmesi ile,

Kâfirler sevindiler buna ziyâdesiyle.

“Ebû Cehil” ve bâzı müşrikler, hem bu ara,

Bunu fırsat bilerek, yaptılar çok yaygara.

Dediler: (Muhammed’in oğlu kalmadığından,

Nesli kesilmiş olup, “Ebter” oldu O şu an.

Neslini sürdürecek, yok bir erkek evlâdı.

Ölünce, unutulur kendisinin de adı.)

O zaman Hak teâlâ, sevgili Habîbine,

Bir sûre göndererek, kuvvet verdi kalbine.

Buyurdu ki: (Biz sana, “Kevser” verdik, mukaddes.

O hâlde Rabbin için, namâz kıl ve kurbân kes.

Sana “Ebter” diyenin, kendisi zürriyetsiz,

Nâmsız ve haysiyetsiz bir kişidir şüphesiz.

Senin ise pâk neslin, hem şân ile şerefin,

Hep devâm edecektir, tâ kıyâmete değin.

Sana, âhirette de, hiç akla gelmiyecek,

Nice büyük şeref ve ni’metler verilecek.)

Hazreti Hatîce’nin Vefâtı

Resûl’ün dert ortağı, zevcesi ve sırdaşı,

Ve yirmidört senelik bir hayât arkadaşı,

Olan asîl ve temiz, o “Hazreti Hatîce”,

Vefât etti âniden, hicretten üç yıl önce.

Ramazânda, “Altmışbeş” yaşında etti vefât.

Elleriyle defnetti Onu Fahr-i kâinât.

Onun ayrılığına pek fazla üzülmüştü.

Hattâ “Ebû Tâlip” de, aynı sene ölmüştü.

Resûlullah o sene fazla üzüldüğünden,

“Senet-ül hüzn” denildi, o seneye bu yüzden.

“Hazreti Hatîce”nin o senede vefâtı,

Üzüntüye boğmuştu Server-i kâinâtı.

Zîra herkesten önce, o îmân eylemişti.

Resûl-i müctebâyı, ilk o tasdîk etmişti.

Herkes düşman olurken Allahın Habîbine,

Tesellî veriyordu, Onun nûrlu kalbine.

Hem dahî nesi varsa malı, mülkü, serveti,

İslâmiyyet uğrunda, harcadı, fedâ etti.

Ayrıca, gecesini katarak gündüzüne,

Severek hizmet etti, Allahın Resûlüne.

Resûl’ü, bir kerecik bile hiç üzmemişti.

Ve hattâ hâtırından bile geçirmemişti.