08 - HABEŞİSTÂNA İKİNCİ HİCRET

O, ALLAHIN RESÛLÜDÜR

“Ca’fer” hazretlerini dinleyince Necâşî,

Daha açık olarak idrâk etti bu işi.

Dedi ki: (Sen Allahın gönderdiği bir âyet,

Biliyorsan, bana da eyle onu tilâvet.)

Hazreti Ca’fer, ona, “Peki” deyip cevâben,

Başladı okumaya “Ankebût” sûresinden.

Necâşî dinleyince başladı ağlamaya.

Ve hattâ gözlerinden başladı yaş akmaya.

Ve dedi ki: (Ey Ca’fer, bu ne tatlı bir kelâm.

Mümkünse okumaya az daha eyle devâm.)

Ca’fer bin Ebî Tâlip, okudu biraz daha.

Necâşî duygulanıp, dedi: (Bunlar bî bahâ.

Vallahi bu kelâmlar ne güzel, ne doğrudur.

Ve bu, aynı kaynaktan fışkıran tek “Bir Nûr”dur.

Hazreti “Mûsâ” ile, “Îsâ”ya da muhakkak,

Aynı bu kelâmlardan gönderdi cenâbı Hak.)

Sonra o elçilere dönerek dedi ki: (Siz,

Nasıl geldiniz ise, aynen geri gidiniz!

Vallahi ben bunları, size teslim edemem.

Haklarında bir zerre kötülük düşünemem.)

Necâşî’nin yanından çıktılar o elçiler.

Ertesi gün tekrârdan izin alıp girdiler.

Dalkavukluk ederek, dediler: (Ey hükümdâr!

Onlar, Îsâ hakkında çok kötü söylüyorlar.

Onları huzûruna tekrârdan çağırarak,

Ne düşündüklerini öğreniver sorarak.)

Mü’minler, huzûruna girince Necâşî’nin,

Sordu: (Siz ne dersiniz hazreti Îsâ için?)

Ca’fer bin Ebî Tâlip, dedi: (Peygamberimiz,

Bize nasıl dediyse, aynısını söyleriz.

O, Allahın kulu ve Resûlüdür elbette.

Bunu, Allah böylece bildiriyor âyette.

O, hazreti Meryem’e, Allahü teâlânın,

İlkâ buyurduğu bir, kelimedir bi hakkın.

Nasıl Âdem Nebî'yi, topraktan yarattıysa,

Babasız yaratmıştır, hazreti Îsâ’yı da.)

Necâşî bu cevâbı beğenip, kabûl edip,

Hemen yerden eline, “Bir çöp” aldı eğilip.

Dedi: (Ben, şimdi size söylerim ki Vallahi,

Aynen böyle söylüyor, “Hazreti Îsâ” dahî.

Îsâ Nebî’nin sözü, aynıdır sizinkiyle.

Arada, şu “Çöp” kadar ayrılık yoktur bile.

Sizleri ve yanından geldiğiniz  o zâtı,

Tebrîk ederim ki O, söylüyor hakîkatı.

İnandım ki o kişi, “Resûl'ü”dür Allahın.

“İncîl”de de yazılı geleceği o zâtın.

Vallahi buralarda olsaydı eğer o zât,

Gidip, ayaklarını yıkardım Onun bizzât.

Gidiniz, şu ülkemin el değmemiş yerinde,

Yaşayınız huzûr ve bir emniyet içinde.

Verseler dağlar kadar bana altın ve para,

Yine sizden birini, uğratmam bir zarara.)

Kureyş elçilerinden gelen hediyeleri,

(İhtiyâcım yok) deyip, hepsini verdi geri.

Elçiler, me’yûs hâlde, melikin huzûrundan,

Elleri boş olarak ayrıldılar o zaman.